Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Το πόνυ και το λάμα 2 - From Middle ages to belle epoque

 Η χαρούμενη κοιλάδα, οι καταρράκτες από καροτοχυμό, οι λιμνούλες από βυσσινάδα και τα βοτσαλάκια από καραμέλες...λιβάδια από τρυφερά καρότα και καροτόδεντρα...

Αυτό το όνειρο δεν πραγματοποιήθηκε.

Το πόνυ και τό λάμα για περίεργους και ανεξήγητους λόγους, που περιελάμβαναν κόμπλεξ, μετεφηβικές συγκρούσεις και γκόμενους, σταμάτησαν να μιλάνε μεταξύ τους, για την ακρίβεια μάλωσαν απ' το τηλέφωνο και αποφάσισαν πως καλύτερα έτσι, άλλωστε είχαν μια καινούρια ζωή να ξεκινήσουν.

3 χρόνια πέρασαν κι ακόμα να βγάλουν τις σχολές τους.
3 χρόνια ξερό σανό, ελπίδες και απογοητεύσεις...

Το λάμα βρήκε ένα ρακούν, να καλύψει το κενό της καρδιάς του και το πόνυ φρόντισε με τέχνασμα να παγιδέψει ένα άσπρο άλογο και να το κάνει δικό του.
Το λάμα χώρισε και ανακάλυψε πως υπάρχουν παντού καροτιές που κάνουν καρότα, είχε και καύλες, οπότε αφέθηκε να παρασυρθεί από πορτοκαλί ηδονές και νόστιμα κενά.
Το πόνυ γραπώθηκε απ' τ' αρχίδια του άσπρου του αλόγου και θυσίασε τον εαυτό του γι' αυτά πού ένιωθε για πρώτη φορά.

Αυτοί ήταν οι σκοτεινοί χρόνοι, Μεσαίωνας, μπαρόκι, γοτθικές κατασκευές και ιντάστριαλ αισθήματα.

Ένα βράδυ, ενώ το πόνυ περίμενε ευλαβικά το άλογό του έξω στο κρύο, ενώ θα μπορούσε πολύ απλά να περιμένει σπίτι του, αλλά απ' το σπίτι του δεν είχε άμεση πρόσβαση στ' αρχίδια του, για να μπορεί να κρέμεται, ένιωσε πως όλα ήταν λάθος. Τρόμαξε, μόλις αντιλήφθηκε, μέσα σε αυτά τα 5,67 δευτερόλεπτα, ότι δεν είχε όνειρα, ότι είχε ξεχάσει τη χαρούμενη κοιλάδα, ότι δεν είχε κανέναν πραγματικό φίλο και ότι με τόσο κρέμασμα στο τέλος θα ευνούχιζε το πολυαγαπημένο του άτι.
Τότε ήταν που η ζεστή ανάμνηση του λάμα γέμισε την κοιλιά του και γουργούρισε γλυκά.
Έβγαλε το κινητό του και έψαξε τις επαφές. Ήταν ακόμα εκεί. Έκανε κρύο. Κοιτούσε τον αριθμό και ξανακοιτούσε και ξεφυσούσε, αγχώθηκε, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, το έπιασε η κοιλιά του, ήθελε να παέι τουαλέτα, το τρόμαξε η κόρνα ενός γαϊδάρου που πέρασε με κόκκινο.
Πανικός.
Κοίταξε το κινητό, καταλάθος είχε πατήσει τον αριθμό και αφού ήθελε touch screen καλά να πάθει.
Έντρομο το έβαλε στο αυτί του, χτυπούσε, μπιπ μπιιιιπ μπιπ μπιιιιπ...
" Ναι ? ", απάντησε μια ευδιάθετη φωνή.
- Το λάμα ? , ρώτησε δειλά και μια οκτάβα πάνω το πόνυ.
" Ναι εγώ είμαι, ποιός είναι ? "
- Το πόνυ είμαi !
" Ποιό πόνυ ? "
...

Και από αυτό το άτσαλο, αμήχανο και τρομακτικό τηλεφώνημα τα δύο ζώα, γιατί με τόσες μαλακίες που είχαν κάνει δεν ήταν πια ζωάκια, ήρθαν πάλι κοντά, πολύ δειλά στην αρχή και μέσα σε 1 μήνα σαν να ξαναβρήκαν κάτι χαμένο, κάτι που τους έλειπε καιρό τώρα.
Σε κάποια φάση άρχισαν επιτέλους να ξανακακαρίζουν σαν γειτόνισσες κότες και από 'κει προχώρησαν στο ανώτατο λέβελ οικειότητας να γκρινιάζουν, να θάβουν τα άλλα ζωάκια, να τρώνε μαζί και να βρίζονται μεταξύ τους με άνεση.
Αυτή η επαφή σιγά σιγά ξαναγέννησε τα όνειρά τους, κανένα δεν είχε ξεχάσει τη χαρούμενη κοιλάδα και ανακάλυψαν με τα χρόνια ότι δεν επρόκειτο να βρουν ποτέ κάτι τέτοιο γιατί προτίμησαν να φτιάξουν τη δική τους κοιλάδα, μια κοιλάδα χαρούμενη γεμάτη όνειρα μικρά και μεγάλα, που θα τα πραγματοποιούσαν οπλή- οπλή, ποδαράκι- ποδαράκι αρκεί να έχουν το ένα το άλλο, να γκρινιάζουν, να αλληλοβοηθιούνται και να χαίρονται μαζί.

Βλέπεις, ο Μεσαίωνας για τον " κόσμο των ζώων " δεν σταμάτησε ποτέ, όμως υπήρξαν και αυτοί που αποφάσισαν να γίνουν αληθινοί και να ζωγραφίσουν τη δική τους belle epoque.

2 σχόλια:

  1. Πόσο μ' αρ'εσει το στόρυ εως εδώ!!!

    Στη δική μου περίπτωση
    το πόνυ και το λάμα χώρισαν κάπου το 1990.
    Ξαναβρέθηκαν 20κάτι χρόνια μετά στο fb,
    δεν υπήρχαν το 90 κινητά τηλέφωνα.
    Το λάμα με 3 παιδιά
    το πόνυ ακόμα αποπροσανατολισμένο.
    Είπαν "τι μου θύμισες τώρα"
    και συνέχισαν το καθένα τη ζωή του!

    Ελπίζω να υπάρχει και 3ο μέρος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ωραίο twist !
      πρόκειται για τριλογία μικρού μήκους, οπότε ναι θα υπάρξει και 3 :)

      Διαγραφή