Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Το ρίσκο vol.1 - Αθήνα, 22:48

Μένεις στην Αθήνα, κέντρο, και θες να βγεις.
Γενικά δε το 'χεις και πολύ με τις εξόδους, είσαι λίγο καναπές-ίντερνετ-πού να τρέχεις τώρα-δεν έχω τι να βάλω-καλά ε βρήκα μια σειρά. 
Σαν άνθρωπος από τη φύση σου έχεις μια διάθεση για κοινωνική συναναστροφή, θες να βγεις λοιπόν.
Πες ότι ξεκινάς με ένα ηρωικό συναίσθημα, να βγεις να περάσεις καλά, να γνωρίσεις κόσμο, να φλερτάρεις, να δεις τίποτα καινούριο , μπλα μπλα μπλα.
Πες ότι καταφέρνεις να συνεννοηθείς με τους φίλους σου για την ώρα, το μέρος συνάντησης, πώς θα γυρίσετε και λοιπά διαδικαστικά, που ένας άνθρωπος σαν εσένα θέλει να γνωρίζει πριν βγει απ'την εξώπορτα του σπιτιού του.
Πες ότι καταφέρνεις να ετοιμαστείς μετά κόπων και βασάνων σε λιγότερο από  20 λεπτά, γιατί σου πήρε ένα 2ωρο να βρεις τι να φορέσεις, να πάθεις κατάθλιψη ότι δεν έχεις τι να φορέσεις, να δοκιμάσεις τη μισή ντουλάπα, να πας να φας, να μπεις λίγο ονλάιν, να ντυθείς.
Πες ότι φτάνεις σχετικά στην ώρα σου, αλλά πρέπει να περιμένεις και τους άλλους, ουπς πέρασαν ήδη 20' λεπτά, οπότε τηλεφωνιέστε, δε χαλάς τη ζαχαρένια σου και περιμένεις κι άλλο.
Πες ότι βρίσκεστε και τώρα, ας πούμε, τελείως υποθετικά, ότι συμφωνείτε όλοι για το που θα πάτε και για τα επόμενα 30 λεπτά περπατάς κάπως εφησυχασμένος. Το ηρωικό σου συναίσθημα δεν έχει εξαφανιστεί τελείως, όταν αρχίζει και εξαφανίζεται καθώς το σημείο άφιξης είναι φίσκα στον κόσμο, και ξεκινάει η περιπέτεια ποδαρόδρομου, για να βρείτε κάτι άλλο, κάτι που να αρέσει σε όλους.
Έχετε αλλάξει γνώμη το πολύ 4 φορές, έχετε κάνει άλλους τόσους κύκλους, έχετε διαφωνήσει, δυσφορήσει, κουραστεί, ενοχληθεί. Μα καλά σήμερα που βγήκατε έπρεπε να είναι όλα τα μαγαζιά γεμάτα ; Μα καλά όλα άδεια είναι ;
Ας πούμε ότι κάθεστε κάπου. Ας πούμε ότι σου φεύγει το 10ευρω και σου μένουν άλλα 5 για ταξί. 
Ας πούμε ότι έχετε όλοι καλή διάθεση ( είναι τόσο υποθετική η πρόταση αυτή που καταντάει επιστημονική φαντασία ). Ας πούμε ότι η μουσική δεν είναι εκκωφαντικά δυνατή και μπορείτε να μιλήσετε για τα τυπικά πράγματα που λέτε πάντα και αν είστε και τυχεροί ίσως να δείτε κανένα σπάνιο είδος πουλιού και έχετε να ασχοληθείτε, ρίχνοντας  κλεφτές ματιές.
Σηκώνεστε, πληρώνετε, ταξί, σπίτι, ανακούφιση, τι κούραση κι αυτή.
Τα πράγματα σταματάνε να είναι ρομαντικά από μια ηλικία και μετά.
Δυστυχώς η ηλικία αυτή είναι η δικιά μου και δεν είμαι ούτε 25.
Με στεναχωρεί το γεγονός πως όποτε θέλω να βγω το μυαλό μου γεμίζει με τέτοιες σκέψεις-εμπόδια.
Αποδέχομαι το γεγονός ότι μου αρέσουν οι πυτζάμες μου, ένα ποτήρι κρασί και οι σειρές μου, γιατί είναι χιλιοδοκιμασμένη διαδικασία και δεν με απογοητεύει ποτέ, ούτε με κουράζει.
Δε θέλω να γενικεύω, υπήρξαν και φορές που πέρασα υπέροχα, 2 στις 10.
Γιατί να βγω έξω ;  Αυτή είναι μια ερώτηση που έχω κάνει στον εαυτό μου χιλιάδες φορές.


2 σχόλια:

  1. Ένας καλός λόγος είναι να βγεις για να συναντήσεις άτομα που σου έχουν λείψει και θα μάθεις νέα για το πως τα καταφέρνουν στη ζωή.
    Ή πάλι εάν θες να αλλάξεις παραστάσεις από πυζάμα - dvd.
    Στη διασκέδαση το θέμα είναι να περνάς καλά και όχι καταναγκασμός και καταπίεση!
    Το πλεονέκτημα του Κέντρου είναι ότι οι άλλοι συνήθως έρχονται κοντά σου (αν και στη δική μου περίπτωση ως Κεντρώος δεν θεωρώ "έξοδο" το ένα ποτό στο μπαράκι της εισόδου της πολυκατοικίας που μένω.

    Welcome back και Καλή Χρονιά! Πίστεψα ότι εγκατέλειψες τη γραφή :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλή χρονιά, με λιγότερα "θα"
    Έχεις δίκιο σε αυτά που λες, σκόπευα να το αναλύσω στο vol.2
    Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας monsieur !

    ΑπάντησηΔιαγραφή