Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Το λάμα και το πόνυ.1

Η ιστορία του λάμα και του πόνυ ξεκινάει από πολύ παλιά.
Πήγαιναν ακόμη στο σχολείο, την " Φάρμα των Ζώων ". Δε τους άρεσε και πολύ βέβαια, όλο τα ίδια και τα ίδια κάνανε, αποχή, κατάληψη, κοπάνες, βαριόντουσαν να βλέπουν τους δασκάλους τους να μασάνε και να μασουλίζουν συνέχεια το ίδιο χόρτο.
Το δυο ζωά-κια ήταν πολύ φίλοι. Ξεκίνησαν να κάνουν παρέα επειδή δε μασούσαν σωστά και ήταν μαζί στην τιμωρία. Το λάμα ήταν χαμηλών τόνων, περίεργο και εφευρετικό στο να βρίσκει τρόπους να εντυπωσιάζει το πόνυ με τις καλλιτεχνικές του δεξιότητες. Το πόνυ ήταν λαίμαργο, ενθουσιώδες και αναρχικό π.χ. υπήρχαν φορές που  δεν τραβούσε καζανάκι.
Παίζανε μαζί στα διαλείμματα και τραγουδούσαν δυνατά, φέρνοντας σε αμηχανία τα καθωσπρέπει πρόβατα του Γ΄26 και αναστάτωναν το ήσυχο και πολιτισμένο κλίμα του σχολείου.
Οι  π-ανεργατικές εξετάσεις δεν άργησαν να έρθουν και τα εξεταζόμενα μαθήματα ήταν απελπιστικά δύσκολα. Έπρεπε να μάθουν απ'έξω ολόκληρα βιβλία για το πώς να βελάζεις σωστά, να φοράς παρωπίδες, να μασάς γρήγορα, να κάνεις υπακοή, να φοράς Σαμαράκι, για το άρμεγμα, να περπατάς χαριτωμένα και για τους κανόνες ζευγαρώματος.
 Όλα αυτά απ'έξω κι ας μην είχαν δει Σαμαράκι στη ζωή τους, ακόμη.
Δύσκολα τα πράγματα, αλλά το λάμα και το πόνυ έκαναν στα ψέματα ότι μάθαιναν τα μαθήματά τους και γελούσαν με τους συμμαθητές τους, τα πρόβατα και τα μοσχάρια, που είχαν πρηστεί απ'το άγχος τους.
Πέρασαν με επιτυχία τις εξετάσεις τους παρ' όλα αυτά.
Επιτέλους μεγαλώσαμε και τώρα θα τρέχουμε ελεύθερα στα λιβάδια και θα κάνουμε ό,τι θέλουμε και θα τρώμε και καρότα όποτε θέλουμε και όχι άλλο σανό ! - Έτσι τα σκέφτονταν πως θα εξελίσσονταν τα πράματα από 'δω και στο εξής και τα " μεγάλα "ζωάκια ήταν πολύ ενθουσιασμένα.
Τους έμενε τώρα να διαλέξουν σε ποιό Παντσιρκοστήμιο θα πήγαιναν καθώς ήξεραν, δηλαδή οι γονείς τους τους είχαν πει, που τους το είχαν πει άλλοι γονείς, που τους το είχαν πει οι Υπαγροί της χώρας, ότι έτσι πρέπει να κάνουν για να έχουν λεφτά, για να κάνουν μετά ό,τι θέλουν.
Μετά από μέρες έντονου διαλογισμού, γονεϊκής υποτίμησης, ανάγνωσης βιβλίων επαγγελματικού σκαρτατισμού και μετάπτωσης σε ήπια μορφή κατάθλιψης, απομόνωσης και αλκοολισμού, το πόνυ και το λάμα επιτέλους αποφάσισαν. Δηλαδή οι γονείς τους αποφάσισαν, επειδή τους διαβεβαίωσαν πως αν δεν διάλεγαν αυτό που είχαν αποφασίσει εκείνοι θα κατέληγαν φτωχά, να μένουν σε κούτες και να μην είναι ελεύθερα να κάνουν ό,τι θέλουν.
Ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας που δεν είχαν παρά να συμφωνήσουν με τους γονείς τους.
Θα αποφοιτούσαν και με το πτωχίο τους στο χέρι θα γίνονταν οι ήρωες των ονείρων τους.
Το πόνυ γράφτηκε στη Φιλοζωϊκής, στο τμήμα Φιλοκωλίας, ενώ το λάμα στο θεωρητικό τμήμα της ΑΣΚΤΑ, όπου κι εκεί είχε τμήμα φιλοκωλίας, αλλά δε του άρεσε και άργησε να βγάλει τη σχολή.
Γεμάτα ενθουσιασμό, φιλοδοξίες και όνειρα στρωμένα με καρότα οι δύο φίλοι αποχαιρετίστηκαν μιας και οι σχολές τους βρίσκονταν στις 2 άκρες της Χαμογελαστής Κοιλάδας.
" Θα μου λείψεις ρε μαλάκα, θα μου λείψεις ! " είπε το πόνυ κι ένα χοντρό δάκρυ κύλησε κι έπεσε πάνω σε ένα χορταράκι αναποδογυρίζοντας μια πασχαλίτσα που ετοιμαζόταν να πετάξει.
" Έλα μωρέ μην κάνεις έτσι, θα βρισκόμαστε, θα μιλάμε στο τηλέφωνο, να πάμε και για κανά καφέ " το καθησύχασε το λάμα," Να προσέχεις εκεί που θα πας, μην τρως πολύ σανό και παχύνεις ", συνέχισε τρυφερά.
" Άντε γαμήσου ! ", είπε το πόνυ.
Και οι δύο φίλοι πήραν το δρόμο του προορισμού...




1 σχόλιο: