Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Έρωτας με την πρώτη ματιά or not

Τη γνώρισε στο φεστιβάλ...
Έρωτας με την πρώτη ματιά, λέει.

Ποιός είπε ότι δεν υπάρχει έρωτας με την πρώτη ματιά ;
Σοβαρά τώρα ποιός ξεκίνησε αυτό το τρόλλινγκ ;
Κανάς λογοτέχνης ή φιλόλογος. Αυτοί ξεκινάνε το κακό, οι θεωρητικοί, οι μπλαμπλάδες και το στολίζουν με ωραία λόγια και κοτσάρουν και 2-3 κοινώς αποδεκτές αλήθειες και μας το σερβίρουν, τρίβοντας το πηγούνι τους.
Το λέει και η Βίκυ ρε παιδιά, να διαβάστε :

Love at first sight is an experience and a common trope in literature in which a person, character, or speaker feels an instant and extreme romantic attraction for a stranger on the first sight of them. Described by poets and critics from the Greek world on, it has become one of the most powerful tropes in Western fiction.

( έπειτα από αυτό το ακράδαντο επιστημονικό στοιχείο ο συλλογισμός μου εξελίσσεται κανονικά )
 { Τι εννοείς ότι δεν ξέρεις τι θα πει ακράδαντος !? }

Οι αντιρρήσεις μου, κυρίΑ Πρόεδρε, είναι οι εξής :
1. Καθώς δεν γνωρίζεις επαρκώς τα χαρακτηριστικά του άλλου, για να τον ερωτευτείς, αυτή η αντίδραση που θα σου δημιουργηθεί βρίσκεται σε πλήρη αντιστοιχία με την εκπλήρωση των επιθυμιών σου και δεν πρόκειται για πραγματικό συναίσθημα, αλλά για ενθουσιασμό ή αλλιώς imaginary wishfull thinking. Eενθουσιάζεσαι εξ αρχής με αυτόν που πληρεί τα ( φανταστικά σου) στάνταρ, π.χ. ψηλός, μελαχρινός με μούσια και πλούσια χαίτη, που να παίζει μουσική. Τυπικό προσωπικό παράδειγμα προς αποφυγή.
2. Από τη στιγμή που δεν έχετε επιδοθεί από κοινού σε δραστηριότητες, τυπικές για το δέσιμο και την ανάπτυξη ρομαντικής διάθεσης, όχι μόνο το σεχσ, έρωτας δεν υπάρχει, γιατί δεν υπάρχει οικειότητα, δεν υπάρχει ιστορικό.

Η πρώτη μου αντίρρηση αναφέρεται στο γεγονός ότι δεν ερωτεύεσαι βασιζόμενος στην εξωτερική εμφάνιση κάποιου, αυτό το ξέρουν και οι κότες, που δεν ερωτεύονται ποτέ, γιατί οι κόκορες είναι εντυπωσιακά πουλιά μεν, αλλά στην πραγματικότητα είναι βίαιοι κι αδίστακτοι βιαστές, και φωνακλάδες !
Για να μην αναφέρω τώρα και τις στερεοτυπικές αντιλήψεις, που λειτουργούν αυτόματα, όταν βλέπουμε κάποιον ή κάτι που μας αρέσει π.χ. άμα είναι όμορφο είναι και καλό.
Α, παίζει ρόλο και η ψυχολογική πίεση στον εαυτό σου, ότι πρέπει να βρεις σύντροφο και οφείλεις να αγαπηθείς.

Δεν ισχύει το ερωτεύομαι λοιπόν, ισχύει η έλξη, το πάθος, η σεξουαλική επιθυμία.
Και συνήθως αύτος ο τρολλ έρωτας, της πρώτης ματιάς,  παραπλανεί, αφού είναι βασισμένος στη φαντασία μας κι όχι στη γνώση μας.
Και όταν λέω φαντασία, το σκέφτομαι κάπως έτσι :

 

Επειδή η ταινία τελειώνει έτσι δε σημαίνει και happily ever after ! Τι νομίζεις, ότι καλοπεράσανε ;

Αλλά τέλος πάντων, μη τα βάζουμε όλα σε ένα τσουβάλι.
Οι επιβιώνουσες πιθανότητες του στιγμιαίου έρωτα αυξάνονται όταν πρόκειται για πρώτη συνάντηση/ραντεβού και όχι για πρώτη ματιά. Τουλάχιστον στο ραντεβού, αν είσαι κιόλας υποψιασμένος απ' τις προηγούμενες εμπειρίες σου, μπορείς να καταλάβεις πέντε πράγματα παραπάνω. Και στα πρώτα ραντεβού όμως η αμηχανία και η τυπικότητα γαμάνε και δέρνουν και θολώνουν τα νερά.
Με κούρασε το λάβαρο του ρεαλισμού. Μισό να ξαποστάσω...

Τελειώνοντας αυτό το άρθρο, σκόπιμα ρώτησα τον φίλο μου αν πιστεύει στον έρωτα με την πρώτη ματιά, έτσι για διερεύνηση επί του θέματος.
Μου απάντησε ναι, κι εγώ γέλασα μαζί του.
- Καλά, λέω, και ποιά ήταν αυτή ; 
- Εσύ, μου απάντησε με σοβαρό ύφος.

. . .

Κατάπια τη γλώσσα μου. 
Είμαστε τρία χρόνια μαζί, πολύ δεμένοι κι αγαπημένοι και διαφορετικοί.

Μάλλον υπάρχουν και οι εξαιρέσεις για να καταρρίπτονται οι κανόνες και για να μπορούν να συνεχίσουν και οι επόμενες γενιές μπλαμπλάδων να διαδίδουν τις ρομαντικές φιλοσοφίες τους.

Εγώ πάντως ένιωσα άσχημα, πέταξα το λάβαρο της επανάστασης και κουλουριάστηκα σαν γατί δίπλα του. 
Είμαι κι εγώ μπλαμπλάς, σκέφτηκα.












Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Το λάμα και το πόνυ.1

Η ιστορία του λάμα και του πόνυ ξεκινάει από πολύ παλιά.
Πήγαιναν ακόμη στο σχολείο, την " Φάρμα των Ζώων ". Δε τους άρεσε και πολύ βέβαια, όλο τα ίδια και τα ίδια κάνανε, αποχή, κατάληψη, κοπάνες, βαριόντουσαν να βλέπουν τους δασκάλους τους να μασάνε και να μασουλίζουν συνέχεια το ίδιο χόρτο.
Το δυο ζωά-κια ήταν πολύ φίλοι. Ξεκίνησαν να κάνουν παρέα επειδή δε μασούσαν σωστά και ήταν μαζί στην τιμωρία. Το λάμα ήταν χαμηλών τόνων, περίεργο και εφευρετικό στο να βρίσκει τρόπους να εντυπωσιάζει το πόνυ με τις καλλιτεχνικές του δεξιότητες. Το πόνυ ήταν λαίμαργο, ενθουσιώδες και αναρχικό π.χ. υπήρχαν φορές που  δεν τραβούσε καζανάκι.
Παίζανε μαζί στα διαλείμματα και τραγουδούσαν δυνατά, φέρνοντας σε αμηχανία τα καθωσπρέπει πρόβατα του Γ΄26 και αναστάτωναν το ήσυχο και πολιτισμένο κλίμα του σχολείου.
Οι  π-ανεργατικές εξετάσεις δεν άργησαν να έρθουν και τα εξεταζόμενα μαθήματα ήταν απελπιστικά δύσκολα. Έπρεπε να μάθουν απ'έξω ολόκληρα βιβλία για το πώς να βελάζεις σωστά, να φοράς παρωπίδες, να μασάς γρήγορα, να κάνεις υπακοή, να φοράς Σαμαράκι, για το άρμεγμα, να περπατάς χαριτωμένα και για τους κανόνες ζευγαρώματος.
 Όλα αυτά απ'έξω κι ας μην είχαν δει Σαμαράκι στη ζωή τους, ακόμη.
Δύσκολα τα πράγματα, αλλά το λάμα και το πόνυ έκαναν στα ψέματα ότι μάθαιναν τα μαθήματά τους και γελούσαν με τους συμμαθητές τους, τα πρόβατα και τα μοσχάρια, που είχαν πρηστεί απ'το άγχος τους.
Πέρασαν με επιτυχία τις εξετάσεις τους παρ' όλα αυτά.
Επιτέλους μεγαλώσαμε και τώρα θα τρέχουμε ελεύθερα στα λιβάδια και θα κάνουμε ό,τι θέλουμε και θα τρώμε και καρότα όποτε θέλουμε και όχι άλλο σανό ! - Έτσι τα σκέφτονταν πως θα εξελίσσονταν τα πράματα από 'δω και στο εξής και τα " μεγάλα "ζωάκια ήταν πολύ ενθουσιασμένα.
Τους έμενε τώρα να διαλέξουν σε ποιό Παντσιρκοστήμιο θα πήγαιναν καθώς ήξεραν, δηλαδή οι γονείς τους τους είχαν πει, που τους το είχαν πει άλλοι γονείς, που τους το είχαν πει οι Υπαγροί της χώρας, ότι έτσι πρέπει να κάνουν για να έχουν λεφτά, για να κάνουν μετά ό,τι θέλουν.
Μετά από μέρες έντονου διαλογισμού, γονεϊκής υποτίμησης, ανάγνωσης βιβλίων επαγγελματικού σκαρτατισμού και μετάπτωσης σε ήπια μορφή κατάθλιψης, απομόνωσης και αλκοολισμού, το πόνυ και το λάμα επιτέλους αποφάσισαν. Δηλαδή οι γονείς τους αποφάσισαν, επειδή τους διαβεβαίωσαν πως αν δεν διάλεγαν αυτό που είχαν αποφασίσει εκείνοι θα κατέληγαν φτωχά, να μένουν σε κούτες και να μην είναι ελεύθερα να κάνουν ό,τι θέλουν.
Ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας που δεν είχαν παρά να συμφωνήσουν με τους γονείς τους.
Θα αποφοιτούσαν και με το πτωχίο τους στο χέρι θα γίνονταν οι ήρωες των ονείρων τους.
Το πόνυ γράφτηκε στη Φιλοζωϊκής, στο τμήμα Φιλοκωλίας, ενώ το λάμα στο θεωρητικό τμήμα της ΑΣΚΤΑ, όπου κι εκεί είχε τμήμα φιλοκωλίας, αλλά δε του άρεσε και άργησε να βγάλει τη σχολή.
Γεμάτα ενθουσιασμό, φιλοδοξίες και όνειρα στρωμένα με καρότα οι δύο φίλοι αποχαιρετίστηκαν μιας και οι σχολές τους βρίσκονταν στις 2 άκρες της Χαμογελαστής Κοιλάδας.
" Θα μου λείψεις ρε μαλάκα, θα μου λείψεις ! " είπε το πόνυ κι ένα χοντρό δάκρυ κύλησε κι έπεσε πάνω σε ένα χορταράκι αναποδογυρίζοντας μια πασχαλίτσα που ετοιμαζόταν να πετάξει.
" Έλα μωρέ μην κάνεις έτσι, θα βρισκόμαστε, θα μιλάμε στο τηλέφωνο, να πάμε και για κανά καφέ " το καθησύχασε το λάμα," Να προσέχεις εκεί που θα πας, μην τρως πολύ σανό και παχύνεις ", συνέχισε τρυφερά.
" Άντε γαμήσου ! ", είπε το πόνυ.
Και οι δύο φίλοι πήραν το δρόμο του προορισμού...




Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

Το ρίσκο vol.2 - Αθήνα, 19:56

Πρέπει να έχουν νόημα όλες αυτές οι ανησυχίες, λέει η Κ., να καταλήγουν κάπου, αλλιώς πρόκειται για γενικολογίες και είναι βαρετές, αδιάφορες.
...

Το ρίσκο, που λες, είναι να βγεις έξω κι εννοώ έξω-βράδυ-ποτό/μπυρόνια-παρέα, γιατί το έξω-μόνη-κουλούρι-ακουστικά-βόλτα-αισθάνομαι-ότι-παίζω-σε-βίντεοκλιπ είναι ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ και το καταφέρνω εξίσου καλά όπως και το να διαβάζω τελευταία στιγμή, σε κάθε εξεταστική.
...

Στην ερώτηση γιατί να βγω όξω προφανώς και γνωρίζω την τυπική απάντηση, να περάσω καλά και μπλα μπλα, τα' παμε αυτά. Πιο συγκεκριμένα, γιατί να ξαναβγώ έξω όντας υποψιασμένη για την τυπική απογοητευτική εξέλιξη. Δεν είμαι απαισιόδοξη ή μίζερη. Στ' αλήθεια. Απλά το κέντρο κατά γενικό και σχεδόν απόλυτο κανόνα κουράζει και εκνευρίζει για τέτοιες φάσεις.
Αφού λοιπόν αναρωτήθηκα, σκέφτηκα τρώγοντας και σέρφαρα για διερεύνηση του θέματος στο ίντερνετ, βρίσκοντας κάτι καταπληκτικές συνταγές για πιροσκί κατέληξα στο εξής συμπέρασμα.

Αν γνωρίζω το λόγο που θέλω να βγω έξω, τον δικό μου προσωπικό λόγο κι όχι τη νόρμα του σαββατόβραδου, τότε 1. η έξοδος θα κατευθυνθεί ανάλογα με μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας
2. και κάτι να ενοχλήσει ή να χαλάσει τη φάση δε θα χρειαστεί να κριτικάρω τον εαυτό μου " Τι κάνω εγώ εδώ, μα καλά είσαι ηλίθια, γαμημένα παπούτσια, ας έμενες σπίτι, καλά να πάθεις  ! "
Γιατί όταν δεν ξέρεις τι θες και κατευθύνεσαι ανάλογα με τις διαθέσεις των άλλων δεν έχεις και πολλά περιθώρια να περάσεις καλά και το καλά δε σημαίνει να πιεις τα κέρατά σου και να γυρίσεις λιώμα. Σημαίνει να γυρίσεις χαρούμενος με καλή διάθεση. 
Αχ, όλα αυτά μοιάζουν με λουλουδένιο λιβάδι γεμάτο ροζ λαγουδάκια και ουράνια τόξα.
...
Τι διάθεση έχω εγώ σήμερα ;
Α. επιθυμία για παρέα ή σεξ
Β. να πιώ απόψε το φεγγάρι
Γ. να τεστάρω τον εαυτό μου, ας χορέψω
Δ. κάποιος άλλος μου τα 'χει πρήξει να βρεθούμε
Ε. βοήθεια, με πνίγουν αυτοί οι τοίχοι

Θα κάτσω να διαβάσω. Ναι. Κωλοβαρούσα όλη την βδομάδα για να 'ρθει τελικά το Σάββατο βράδυ να διαβάσω. Και μπράβο μου. Θα δω και καμιά σειρά μετά ν' ανάψει το κέφι.
Αν βγω, θα βγω χωρίς ουτοπικές προσδοκίες, ξέροντας τι θέλω και όχι με την ανησυχία του να μην περάσω καλά, κάτι που είναι τελείως υποκειμενικό, όπως η ομορφιά της Αθήνας.


                                                                         

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Το ρίσκο vol.1 - Αθήνα, 22:48

Μένεις στην Αθήνα, κέντρο, και θες να βγεις.
Γενικά δε το 'χεις και πολύ με τις εξόδους, είσαι λίγο καναπές-ίντερνετ-πού να τρέχεις τώρα-δεν έχω τι να βάλω-καλά ε βρήκα μια σειρά. 
Σαν άνθρωπος από τη φύση σου έχεις μια διάθεση για κοινωνική συναναστροφή, θες να βγεις λοιπόν.
Πες ότι ξεκινάς με ένα ηρωικό συναίσθημα, να βγεις να περάσεις καλά, να γνωρίσεις κόσμο, να φλερτάρεις, να δεις τίποτα καινούριο , μπλα μπλα μπλα.
Πες ότι καταφέρνεις να συνεννοηθείς με τους φίλους σου για την ώρα, το μέρος συνάντησης, πώς θα γυρίσετε και λοιπά διαδικαστικά, που ένας άνθρωπος σαν εσένα θέλει να γνωρίζει πριν βγει απ'την εξώπορτα του σπιτιού του.
Πες ότι καταφέρνεις να ετοιμαστείς μετά κόπων και βασάνων σε λιγότερο από  20 λεπτά, γιατί σου πήρε ένα 2ωρο να βρεις τι να φορέσεις, να πάθεις κατάθλιψη ότι δεν έχεις τι να φορέσεις, να δοκιμάσεις τη μισή ντουλάπα, να πας να φας, να μπεις λίγο ονλάιν, να ντυθείς.
Πες ότι φτάνεις σχετικά στην ώρα σου, αλλά πρέπει να περιμένεις και τους άλλους, ουπς πέρασαν ήδη 20' λεπτά, οπότε τηλεφωνιέστε, δε χαλάς τη ζαχαρένια σου και περιμένεις κι άλλο.
Πες ότι βρίσκεστε και τώρα, ας πούμε, τελείως υποθετικά, ότι συμφωνείτε όλοι για το που θα πάτε και για τα επόμενα 30 λεπτά περπατάς κάπως εφησυχασμένος. Το ηρωικό σου συναίσθημα δεν έχει εξαφανιστεί τελείως, όταν αρχίζει και εξαφανίζεται καθώς το σημείο άφιξης είναι φίσκα στον κόσμο, και ξεκινάει η περιπέτεια ποδαρόδρομου, για να βρείτε κάτι άλλο, κάτι που να αρέσει σε όλους.
Έχετε αλλάξει γνώμη το πολύ 4 φορές, έχετε κάνει άλλους τόσους κύκλους, έχετε διαφωνήσει, δυσφορήσει, κουραστεί, ενοχληθεί. Μα καλά σήμερα που βγήκατε έπρεπε να είναι όλα τα μαγαζιά γεμάτα ; Μα καλά όλα άδεια είναι ;
Ας πούμε ότι κάθεστε κάπου. Ας πούμε ότι σου φεύγει το 10ευρω και σου μένουν άλλα 5 για ταξί. 
Ας πούμε ότι έχετε όλοι καλή διάθεση ( είναι τόσο υποθετική η πρόταση αυτή που καταντάει επιστημονική φαντασία ). Ας πούμε ότι η μουσική δεν είναι εκκωφαντικά δυνατή και μπορείτε να μιλήσετε για τα τυπικά πράγματα που λέτε πάντα και αν είστε και τυχεροί ίσως να δείτε κανένα σπάνιο είδος πουλιού και έχετε να ασχοληθείτε, ρίχνοντας  κλεφτές ματιές.
Σηκώνεστε, πληρώνετε, ταξί, σπίτι, ανακούφιση, τι κούραση κι αυτή.
Τα πράγματα σταματάνε να είναι ρομαντικά από μια ηλικία και μετά.
Δυστυχώς η ηλικία αυτή είναι η δικιά μου και δεν είμαι ούτε 25.
Με στεναχωρεί το γεγονός πως όποτε θέλω να βγω το μυαλό μου γεμίζει με τέτοιες σκέψεις-εμπόδια.
Αποδέχομαι το γεγονός ότι μου αρέσουν οι πυτζάμες μου, ένα ποτήρι κρασί και οι σειρές μου, γιατί είναι χιλιοδοκιμασμένη διαδικασία και δεν με απογοητεύει ποτέ, ούτε με κουράζει.
Δε θέλω να γενικεύω, υπήρξαν και φορές που πέρασα υπέροχα, 2 στις 10.
Γιατί να βγω έξω ;  Αυτή είναι μια ερώτηση που έχω κάνει στον εαυτό μου χιλιάδες φορές.