Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Κονέκτιον της μιας βραδιάς..


Βαριέμαι να γκουγκλάρω τον ορισμό του κονέκτιον και να ξεκινήσω αυτή την ανάρτηση πιο κουλ από ποτέ.
Είχα πάει σε ένα πάρτυ. Πόσο κουλ είναι τώρα ε ;
Όντως είχα πάει σε ένα πάρτυ το λοιπόν και ήταν ωραία. Συμπαθητικά. Κουραζόμουν, ήταν και 1 η ώρα, έπρεπε να κοιμάμαι, δεν αντέχω εγώ αυτά τα ξενύχτια.
Τότε γνώρισα τον Ψ.
Έπινα μπυρίτσα, μασουλώντας πατατάκια. Δε θυμάμαι ακριβώς πώς έγινε, μέσω γνωστής, της γνωστής, της γνωστής, του γνωστού, της γνωστής, του γνωστού, ω γνωστέ και συστηθήκαμε.
ΚΟΝΕΚΤΙΟΝ.
Χημεία ρε παιδί μου. Λες και βρήκα το αρσενικό μου εγώ ! Αρχίσαμε να μιλάμε για τα πάντα λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Τέτοιος ενθουσιασμός. Μου άρεσε κιόλας...
Φύγαμε απ'το πάρτυ και κάναμε βόλτες στο παγωμένο κέντρο γελώντας και μιλώντας μέχρι το πρωί.
Και μετά μου ζήτησε το τηλέφωνό μου.
Χιλιάδες μικρά ουράνια τόξα μπήκαν απ' το 'να αυτί και βγήκαν απ' το άλλο.
Πέρασαν δυο τρεις μέρες και δεν μου είχε τηλεφωνήσει. Περίμενα και όσο περίμενα, με τη γλυκιά αίσθηση αυτής της δυνατής σύνδεσης που είχα νιώσει γι'αυτόν, φανταζόμουν τη ζωή μου μαζί του,το πόσο ταιριάζαμε, το γάμο μας, πόσα παιδιά θα κάναμε κι άλλα τέτοια κλισέ.
Τελικά δεν τηλεφώνησε...όσες ελπίδες κι αν μου έδιναν οι φίλες μου .
" Πάρτον εσύ μωρή " ήταν η οδηγία της δυναμικής-σύνδρομο ανεξάρτητη γυναίκα-φίλης μου. Άλλωστε στις γκομενοσυζητήσεις πάντα υποστηρίζεται η άποψη ότι καλύτερα να μετανιώνεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν έκανες.
Αυτό κι έκανα. Είμαι μοντέρνο κορίτσι εγώ.
 Επιστρατεύοντας όλο μου θάρρος του έστειλα μήνυμα, γιατί και μόνο η σκέψη του τηλεφωνήματος μου προκαλούσε άγχος, σπυριά στη γλώσσα, μίνι εγκεφαλικό και άλλα τέτοια.Του πρότεινα να πάμε για ένα καφέ. Μου απάντησε μετά από ώρες ότι δεν μπορούσε. Και αυτό. Ο Ψ έγινε τότε ένα τεράστιο Χ που ήρθε και προσγειώθηκε στη μούρη μου. Και απλά έμεινα με την απορία, μια απορία που δεν κράτησε παραπάνω από κάποιο καιρό, εντάξει δεν είναι ότι κολλάς εκεί, αλλά όταν νιώσεις ΤΟ ΚΟΝΕΚΤΙΟΝ για κάποιον τότε μάλλον κάτι σημαίνει. Τελικά, όπως αποδείχτηκε, μπορεί να μη σημαίνει και τίποτα.
Καμιά φορά τον σκέφτομαι, ξεπετάγεται αυτή η ανάμνηση στο μυαλό μου και μένει μια γλυκόπικρη αίσθηση γι'αυτόν τον άγνωστο Ψ, που εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε στη ζωή μου το ίδιο βράδυ και για τις ώρες που περάσαμε μαζί γελώντας, χωρίς να γίνει κάτι παραπάνω.
 Αναγνώρισα σε κάποια φάση πως η απορία και τα άσχημα συναισθήματα δεν γεννήθηκαν λόγω της εξαφάνισης του Ψ αλλά λόγω της εξαφάνισης του ΚΟΝΕΚΤΙΟΝ. Γιατί στην τελική δεν έψαχνα γκόμενο, αλλά αυτή τη δυνατή σύνδεση.
Τι κι αν εξαφανίστηκε μια φορά...

Κ.Κ.


1 σχόλιο:

  1. "τέτοια στο δρόμο σου,
    πολλά θα συναντήσεις..."
    Ίσως το αγόρι να μην ήταν σε φάση,
    ίσως να είναι ερωτευμένο
    και να μην ήθελε να θαμπώσει το κρύσταλλο της αγάπης του,
    ίσως να πάσχει από το σύνδρομο του Πήτερ Παν
    και να φοβάται μην τον τυλίξουν οι γυναίκες.
    Η όμορφη ανάμνηση όμως άξιζε τον κόπο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή