Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Ο μονόλογος του μονόκερου



Τα παρακάτω γεγονότα είναι πέρα ως πέρα αληθινά.
Έχω αυτή τη φίλη, που την έχουμε όλοι τελοσπάντων, που είναι η προσωποποίηση της αδιαφορίας.
Είναι ο τύπος που πάντα αργεί, έχοντας κάθε φορά διάφορες ευφάνταστες δικαιολογίες να αραδιάσει. Είναι ο τύπος που δεν παίρνει πρωτοβουλίες, είναι Ελβετία στις " φιλικές " διαμάχες και ποτέ δεν αποκαλύπτει παραπάνω λεπτομέρειες για τον εαυτό του. Ένα εγχείρημα που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο και να αποκαλυφθούν οι πραγματικές πτυχές του χαρακτήρα και των συναισθημάτων του. Αυτός ο τύπος βρίσκεται σε μια κατάσταση φαινομενικής ηρεμίας και προσπαθεί με νύχια και με δόντια, ή με απόλυτη σιωπή σε επίμαχα ζητήματα, να κρατήσει μια ισορροπημένη και επιφανειακή διάθεση. Θα προτιμούσα να εκδηλωνόταν έστω και με φωνές, βρισιές, μαχαιρώματα, φόνο.....
Τις προάλλες είχαμε κανονίσει σοβαρό επαγγελματικό ραντεβού για μια δουλειά στο κέντρο.
Η φίλη μου είχε κανονίσει αυτή τη συνάντηση, έπειτα από επίμονες παρακλήσεις μου και γονυκλισίες ( καθώς τα έσοδα του μήνα δεν έφταναν ούτε για σκυλοτροφή ). Το ραντεβού ήταν στις 11.30 το πρωί. Ήμουν εκεί 10.55. Ήξερα ότι θα αργούσε. Ήξερα ότι θα είχε κίνηση. Ήξερα ότι θα γίνονταν πορείες. Ήξερα ότι θα έπεφτε χαλάζι, ίσως κανένας μετεωρίτης, μπορεί να συναντούσε ένα ψηλό μελαχρινό/έρωτα της ζωής της ή το λύκο από την Κοκκινοσκουφίτσα. Ήξερα τελοσπάντων ότι θα αργούσε, αλλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα την κρυφή ελπίδα ότι δεν θα με απογοήτευε, γιατί της είχα κάνει ξεκάθαρο πόσο σημαντική ήταν για μένα αυτή η δουλειά.
11.20......πουθενά η φίλη μου. Το περίμενα, να πω ότι δεν το περίμενα ;
Μέσα σε 5' λεπτά βρέθηκα ιδρωμένη και αναψοκοκκινισμένη μπροστά από την πόρτα του γραφείου, χωρίς εκείνη. Δεν θα τα παρατούσα για χατίρι της, μπορούσα να τα καταφέρω και μόνη μου. Έσφιξα τον φάκελο με το βιογραφικό στα χέρια μου και χτύπησα αποφασιστικά την πόρτα. Μα τι ηλίθια, ποιος χτυπάει πόρτες το 2014, λες και βρισκόμουν μπροστά από στοιχειωμένο πύργο.
Χτύπησα το κουδούνι, μπήκα μέσα, μίλησα με τον υπεύθυνο μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι υπήρχε θέση για προγραμματιστή αλλά όχι για γραμματειακή υποστήριξη. Ωραία. Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Με είχε κρεμάσει για ακόμη μία φορά. Λες και είναι δύσκολο όταν προτείνεις κάτι τόσο σημαντικό πχ δουλειά το 2014, να είσαι ακριβής με τις πληροφορίες που δίνεις.
Απογοητευμένη και ενοχλημένη με τον εαυτό μου, που είχα χάσει ένα ολόκληρο πρωινό για μαλακίες, αποφάσισα να κεραστώ ένα καφέ της παρηγοριάς. Εκείνη την ώρα με παίρνει τηλέφωνο η φίλη μου και να φώναζει κάτι ακαταλαβίστικα, της είπα που είμαι και ήρθε να με βρει.
Την είδα να καταφθάνει σχεδόν τρέχοντας, το μακιγιάζ άψογο. Πριν προλάβω να αρθρώσω κουβέντα ξεκινάει ένα δραματικό μονόλογο δικαιολογιών. Και μου λέει : " Δε θα το πιστέψεις τι μου συνέβη, ένας μονόκερος είχε μπει στην κουζίνα, είχε ανοίξει την πόρτα του ψυγείου τα 'χε ρίξει όλα κάτω και πιο 'κει κάτι ξωτικά κάνανε παρτούζα........ ". Τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε ότι είπε.
" Να κεράσω ένα καφεδάκι ; " της είπα ατάραχη, " ο φανταστικός σου φίλος θα πάρει κάτι ; " συμπλήρωσα χαμογελαστή και κοίταξα την άδεια καρέκλα δίπλα της.

K.K.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Φρένα επί τας φρένας


Με τον Χ βγαίναμε 2 μήνες.
Τις προάλλες ήρθε σπίτι μου. Παραγγείλαμε σουβλάκια, είπαμε διάφορες αηδίες που δεν έβγαζαν νόημα, ήπιαμε μπύρες, μας έπιασε νευρικό γέλιο και κάναμε ποιοτικό σεξ.
" Να πηγαίνω σιγά σιγά ", είπε διακριτικά.
Όχι που θα καθότανε. Ποτέ δεν πέρασε τη νύχτα σπίτι μου. Λες και φοβόταν μη χαλάσει αυτή την casual ισορροπία και ξεσηκώσει αεράκι συναισθημάτων, που ίσως αργότερα κατέληγε ή τελείωνε κάπου. Στην πραγματικότητα είχε πάντα δουλειά το πρωί, ή τουλάχιστον έτσι είχε για μένα η κατάσταση και δεν ζήτησα ποτέ κάτι περισσότερο. Ίσως στην αρχή να ήθελα, έφταιγε ο ενθουσιασμός, που σιγά σιγά, φρένο με το φρένο, ξεθώριασε.
Έχω να κοιμηθώ με κάποιον σχεδόν δυο χρόνια και να το εννοώ. Α, και να σημειώσω ότι τον τελευταίο 1 χρόνο μένω μόνη μου. Επίσης έχω χάσει τον οργασμό μου.
Η μαμά λέει πως είμαι μικρή ακόμα. Σίγουρα όλα αυτά θα ξεπεραστούν.
Και όλοι γύρω ερωτεύονται, λένε το πρώτο σ' αγαπώ και αγχώνονται για την αντίδραση του άλλου.
Όχι Χ, δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου, δεν σε αγαπώ και δεν αγχώνομαι για τίποτα όταν είμαστε μαζί. Απλά σε συμπαθώ και μου αρέσεις. Φρένο, μέχρι εκεί. Έτσι κι αλλιώς δεν ενδιαφέρθηκες για κάτι παραπάνω, βολεύτηκες και το είδα ότι βολεύτηκες και βολεύτηκα κι εγώ.
Αυτή η μια φορά την εβδομάδα που θα σε δω είναι υπέροχη. Αλλά μόνο αυτό και σε συγκεκριμένη δόση, υπολογισμένη με μαθηματική ακρίβεια. Φρένο κι εδώ.
Αντιλαμβάνομαι πόσο διαφορετικός είσαι και ξέρω ότι κάποια στιγμή όλο αυτό θα τελειώσει τόσο αδιάφορα, όσο έγινε στην πορεία.
Δεν είναι όλα παθιασμένα και τυλιγμένα σε μαύρη δαντέλα, έτσι ;
Δεν θα σηκωθείς απ' τον καναπέ σου για εμένα, δεν θα γίνεις ο  ήρωας που θα μου φέρει το πρωί μια κούπα ζεστό καφέ.
Κι έτσι τα πράγματα γίνονται χλιαρά, με τη συναίνεση και την ευλογία και των δύο πλευρών.
Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενοχλεί πλέον αυτή η διαπίστωση.
Έχουμε τον εαυτό μας να μας στηρίξει και μπορεί να έχουμε και ένα Χ για σεξ πότε πότε.
Τους εαυτούς μας τους εκπαιδεύουμε, εκπαιδεύουμε τη ζωή μας, τους φίλους μας, την οικογένειά μας, το σκυλί μας, για να μπορούν να μας στηρίξουν.
Πράγματι η φάση με τον Χ τελείωσε, ήταν αμοιβαίο και κανείς δεν επικοινώνησε με τον άλλον.
Μου αρέσει που είμαι μόνη μου τώρα, έτσι κι αλλιώς οι χαλαρές σχέσεις δεν είναι για πολύ.
Τη μία εκείνη φορά την εβδομάδα τώρα την αφιερώνω στον εαυτό μου, κλείνω τηλέφωνα και ίντερνετ και χάνομαι μέσα σε όλα αυτά που με κάνουν χαρούμενη ή πάω το σκύλο βόλτα, για ώρες.

 

Κ.Κ.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Fake it till you make it ?


Έρχεται λοιπόν η Χ φουριόζα και λέει " Πάμε για καφέ " και λέω " Όχι, εδώ θα κάτσουμε  ".
Η προστακτική του πάμε για καφέ της Χ σημαίνει ότι είχε πάλι προβλήματα με τη σχέση της και ήταν η ώρα να εκφραστεί λεπτομερώς, φωνάζοντας για εκτόνωση πάνω από έναν καφέ, απέναντί μου, μέσα σε κόσμο. Ξένο κόσμο. Οπότε καλά το χειρίστηκα.
Καταλήξαμε όμως με ένα καφέ στο χέρι και στο πάρκο. Πήρα και το σκύλο μαζί για να μη νιώθω μοναξιά, όσο θα φωνάζει μόνη της. Οπότε καλά το χειρίστηκα.
Το πρόβλημα ήταν το εξής. Η Χ υποκρινόταν οργασμούς καμιά φορά κατά τη διάρκεια του σεξ και ο Ψ το κατάλαβε και τσακωθήκανε. Ωραία.
Εγώ τώρα δηλαδή έπρεπε να διαλέξω στρατόπεδο και να πω " Α, το μαλάκα δε ντρέπεται να θυμώνει μαζί σου, αφού το έκανες για να μη νιώσει άσχημα ". Δεν είχα την κατάλληλη απάντηση.
Είχα τη σωστή απάντηση όμως, που πάλευε να ξεπεταχτεί από το στόμα μου. Παρ'όλα αυτά συγκρατήθηκα γιατί έβλεπα τη φίλη μου αρκετά αναστατωμένη. Από την άλλη όμως δεν ήθελα να περιθάλψω την λάθος αντίληψή που είχε, ότι για να ευχαριστήσεις κάποιον πρέπει να υποκριθείς. Μπορεί να το έκανε για το καλό του, για να μην νιώσει άσχημα, ενώ στην πραγματικότητα κάνει κακό η ίδια στον εαυτό της. Επομένως, δεν αποδέχεται το γεγονός ότι το σεξ μπορεί να μην ήταν τόσο καλό σε εκείνη τη φάση ή ότι για να είναι καλό πρέπει οπωσδήποτε να φτάσουν και οι 2 στο μεγάλο Ω ή προπάντων αν δεν επιβραβεύσει την προσπάθεια, ο Ψ θα απογοητευτεί.
Λεπτό θέμα το κρεβάτι.
Δε θυμάμαι να της απάντησα κάτι τελικά.  Για καλή μου τύχη ο σκύλος μου αποφάσισε να κάνει την ανάγκη του για 2η φορά και είχα ξεμείνει από σακούλες, οπότε το βάλαμε στα πόδια, γιατί πλησίαζε γιαγιά και ήξερα την κατάρα που θα έπεφτε αν έβλεπε το βουναλάκι. Χαριτωμένη σκηνή.
 Αφού έμεινα μόνη μου έφτιαξα ένα τσάι σπέσιαλ και άραξα στο μπαλκόνι.
Αναρωτήθηκα λοιπόν, γιατί υποκρινόμαστε οργασμούς ; κι αν όχι αυτό γιατί υποκρινόμαστε γενικά ότι μας αρέσει κάτι για χάρη ενός ανθρώπου που μας ενδιαφέρει ; Μήπως φοβόμαστε ότι απογοητευτεί μαζί μας και μας απορρίψει ή μήπως δεν μπορούμε να νιώσουμε αρκετά ελεύθεροι μαζί του ;

Κ.Κ.


Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Πες μου το βρακί σου να σου πω ποιος είσαι - Part 2


  Και πρώτα ήταν το Χάος . . .λέει ο Ησίοδος, κι έχει δίκιο.
Σε κάθε περίπτωση που θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι ερχόμαστε αντιμέτωποι με το δικό μας χάος, που προϋπάρχει όλων.
Μια φωτεινή Αρχή έρχεται και προσγειώνεται με χάρη μπαλαρίνας, ενώ η ενάτη του Μπετόβεν ξεκινάει δυναμικά.
Αυτή η Αρχή είναι η Επιθυμία για μια καλύτερη αντίληψη του εαυτού μας και των άλλων θνητών γύρω μας.
  Τώρα το πώς και γιατί ξεκινάει η Αρχή αυτή, όπως είπαμε και προηγουμένως, για όλα ευθύνεται το ταπεινό βρακί και οι εμπειρίες που κουβαλάει.
Από 'κει και πέρα περνάμε σε άλλο level δεξιότητας, στο να ερμηνεύσουμε τον χαρακτήρα ενός θνητού που μας ενδιαφέρει, δηλαδή να ερμηνεύσουμε τον χαρακτήρα του και επομένως να προβλέψουμε κατά  τρόπο τινά την συμπεριφορά του, παίρνοντας υπ'όψη μας όσο το δυνατόν περισσότερες ενδείξεις.
Είναι πολύ κουραστικό όλο αυτό και το μεγάλο μου Εγώ βαριέται, αντιδράει και γκρινιάζει ν'ασχοληθεί με όλα αυτά. Εδώ ξεκινάει ο έλεγχος αυτού του απροσάρμοστου σε περιορισμούς και όρια ( και προθεσμίες εργασιών ) Εγώ-εαυτού μας, που σαν αφηνιασμένο άτι ξεφυσάει και τρέχει να ξεφύγει.
 Η τεχνική μέθοδος της ΥΠΟΜΟΝΗΣ & ΕΠΙΜΟΝΗΣ, που μας κάνει να ξερνάμε από βαρεμάρα όταν μας την λένε, είναι η κλειτορίδα της υπόθεσης, το μαγικό κλειδί.
Ποια κριτήρια θα θεωρήσουμε πιο σημαντικά, για να ερμηνεύσουμε τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου ή το μοντέλο συμπεριφοράς του σε μια Χ κατάσταση, αυτό εξαρτάται από τις απαιτήσεις που έχουμε από τη σχέση μας. Κι αφού πρόκειται για προσωπική σχέση κι όχι για να προσλάβω υδραυλικό, τότε πρέπει σου λέω ΠΡΕΠΕΙ ν' αφιερώσω χρόνο, υπομονή κι επιμονή 1ον για να καθορίσω ποιες είναι οι ανάγκες μου 2ον αν μπορεί να τις ικανοποιήσει και μη σκέφτεστε πρόστυχα.
Έχουμε τόσες πολύπλοκες ανάγκες, πολλές πηγάζουν από τις μαύρες τρύπες και τους γαλαξίες του παρελθόντος μας. Δε θα χρειαστεί επιστημονική ανάλυση, πίεση και μετάπτωση σε κατάθλιψη ή αλκοολισμό για να διαπιστώσουμε τι είναι αυτό που θέλουμε από μια σχέση. Κάνεις μία έτσι, τσάαακ και ρίχνεις μια ματιά στο βρακί και βλέπεις γιατί δεν ήσουν ικανοποιημένος με τις προηγούμενές σου σχέσεις, τι ήταν αυτό που σε άγχωνε ή σε στεναχωρούσε, τι ήταν αυτό που σε έκανε χαρούμενο ; Ξέρεις, βαθιά μέσα σου ξέρεις.
Ανέσυρε λοιπόν αυτές τις πληροφορίες από την άβυσσο της ψυχής σου και διασταύρωσε τις  με τις ενδείξεις του χαρακτήρα του ανθρώπου που είσαι μαζί ή θες να είσαι και δες κολλάει, δεν κολλάει, έχει προοπτική ; Μπορεί να πάρει χρόνο να το καταλάβεις, πόσο μάλλον να καταλάβεις τον χαρακτήρα του ανθρώπου αυτού και να τον αποδεχτείς, δε χρειάζεται να τον δεχτείς απαραίτητα.
  Αν λοιπόν ο πίνακας της σχέσης σου, ή της σχέσης που θα ήθελες να έχεις με κάποιον, περικλείει συμβατά χαρακτηριστικά με τις ανάγκες σου τότε έχουμε μία Αφροδίτη του Μποτιτσέλλι, αν δεν κολλάνε τα πράματα μεταξύ τους και πέσεις και στην παγίδα της πίεσης της σχέσης για μια σύνθεση πίνακα ξεκινώντας από αποσύνθεση, τότε έχουμε τη Γκουέρνικα του Πικάσο.
Τι δεν καταλαβαίνεις ;

Υ.Γ               
Δεν κάνω καμία κριτική της τέχνης εδώ, οι κύριοι Μποτιτσέλλι και Πικάσο χρησιμοποιούνται σαν απλά παραδείγματα. 
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος έχει γεμίσει πια από κριτικούς.
Χρειαζόμαστε λίγη παραπάνω ενθάρρυνση, θνητοί, θεοί και δαίμονες . . .



 Κ.Κ.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Πες μου το βρακί σου να σου πω ποιος είσαι - Part 1


   Μεγαλώνοντας μέσα σε μια σχέση, ειδικά αν είναι η πρώτη σου σοβαρή σχέση ή έστω σοβαρή, είτε μαθαίνεις τον εαυτό σου, είτε τον χάνεις και αυτό εξαρτάται αποκλειστικά από σένα.
  Αλήθεια, πώς μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας μέσα σε μια σχέση ;
Είναι οι άπειρες και κάθε λογής  εμπειρίες που κουβαλάει κανείς στην πλάτη του, για να μην πω καλύτερα στο βρακί του ;
Μήπως είναι η αυτογνωσία του ; 
Ναι μωρέ, η αυτογνωσία των 20 και κάτι, αυτό που τώρα πια έχεις κατασταλάξει στο πώς τρως το σουβλάκι σου  και αποδέχεσαι το γεγονός ότι δεν βγαίνεις μακριά αν δεν υπάρχει φίλος-ταξιτζής στην παρέα.
Οκ.
  Οι εμπειρίες του  βρακιού μετράνε, το 2ο δεν πιάνεται, και οι εμπειρίες αυτές μπορούν κάλλιστα να μεταφραστούν σε εξής εκφράσεις όπως έπαθα-και-έμαθα ή το-καλό-πράγμα-αργεί-να-γίνει ή όπου-ακούς-πολλά-κεράσια-μάλλον-είσαι-τρελός κι άλλα τέτοια χαριτωμένα που λέμε μεταξύ μας ή στον εαυτό μας, τα οποία εγκρίνουν την αυταπάτη μας ότι την επόμενη φορά θα είναι διαφορετικά.
Την επόμενη φορά εσύ θα έχεις τον έλεγχο της σχέσης παίζοντας ανώφελα παιχνίδια εξουσίας
( mindgames ως επί το πλείστον ) σε ήδη ταλαιπωρημένους ψυχολογικά ανθρώπους.
Πώς, λοιπόν, ελέγχει κανείς τον εαυτό του μέσα σε μια σχέση, όχι απαραίτητα ερωτική ( τούτη είναι η παγίδα μάγκες ) αλλά και κοινωνική και επαγγελματική ; 
Η τόση δα εμπειρία μου ήταν αναπόφευκτο να βάλει τα γέλια μπροστά σε μια τέτοια ερώτηση .
( γέλιο = έξοδος κινδύνου )
  Φτάνεις όμως σ' ένα σημείο στη ζωή σου, που ξεκινάς την αναζήτησή σου, ξυπόλητος σαν το Φρόντο, για να βρεις απαντήσεις, μέσα από τις πολύωρες γκομενοσυζητήσεις με τις φίλες σου, ηλίθια άρθρα αυτογνωσίας στο ίντερνετ, ενδιαφέρον άρθρα, άσχετα άρθρα, tips από περιοδικά, συμβουλές της μαμάς, της γιαγιάς, του ταξιτζή, του περιπτερά και πάει λέγοντας.
  Από όλο αυτό το συνονθύλευμα πληροφοριών αυτό που πραγματικά μετράει δεν είναι τίποτα απ' ό,τι σου είπαν ή διάβασες, αλλά είναι αυτή η ανάγκη και το ενδιαφέρον που δημιουργήθηκε,
ή τουλάχιστον αυξήθηκε, για να κατανοήσεις τους άλλους και κυρίως τον εαυτό σου. 
Ναι φίλε μου, αυτό είναι και το πιο σημαντικό, γιατί από 'κει ξεκινάνε όλα.


To be continued . . .


Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

30 τετραγωνικά αμηχανίας





   Η Χ ήταν μια γυναίκα δυναμική και ανεξάρτητη, δεν φοβόταν ποτέ να πει τη γνώμη της και έδινε πάντα μάχιμες συμβουλές στις γκομενοπαθούσες φίλες της. Όμορφη και πολυδιαβασμένη ξεσήκωνε πολύ συχνά μοχθηρά αισθήματα ζήλιας. 
Παρ’ όλα αυτά…
Τις προάλλες είχα πάει σ' ένα πάρτυ μαζί με κοριτσοπαρέα, ανάμεσα τους και η Χ. Φτάσαμε κάπως αργά, οπότε γινόταν χαμός. Όλοι στριμωγμένοι σ' ένα μικρό συμπαθέστατο διαμερισματάκι. Φωτορυθμικά, καπνός, ποτά, σκότος και δυνατή μουσική. Τέλεια, δεν θα μας έβλεπε κανείς. Αρχίσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε σαν μουρλές. Όλοι χόρευαν κι εμείς χανόμασταν σε αυτό το μικρό πλήθος των 30 τετραγωνικών. Το είχαμε τόσο ανάγκη.
Η Χ όμως δεν χόρευε. Αντιθέτως είχε στρογγυλοκαθίσει στην άκρη του καναπέ και κοιτούσε αδιάφορα ένα δικό της υπερπέραν.
- Τι έπαθες; Γιατί δεν χορεύεις; ρώτησα, αθώα χωρίς να περιμένω τη βόμβα που θα επακολουθούσε… 
- Γιατί να χορέψω; Δεν έχει και κανέναν ωραίο τύπο εδώ, δεν έχει ενδιαφέρον... 
Σιωπή. 
Πέρασαν 10 βασανιστικά δευτερόλεπτα μέχρι να αντιληφθώ ότι όντως άκουσα αυτό που άκουσα. Έβαλα απροκάλυπτα τα γέλια μπροστά της γιατί ήταν η μεγαλύτερη μαλακία που είχα ακούσει στη ζωή μου. 
Ο μύθος της δυναμικής γυναίκας των 20 και κάτι καταρρίφθηκε μέσα σε μια μόνο φράση. Γιατί να μην μπορεί μια κοπέλα να αισθανθεί καλά μόνη της σ' ένα χώρο; 
Γιατί να μην μπορεί να υπάρξεις χωρίς μια διαρκή επιβεβαίωση από το άλλο φύλο;
Γιατί πέρασες τόσες ώρες μπροστά στον καθρέπτη να βάφεσαι, να ισιώνεις, να πατικώνεις, να καλύπτεις, να παστώνεις, να ζωγραφίζεσαι ;
Ο εαυτός σου μπορεί να σε επιβεβαιώνει και αντί να ψάχνεις random strangers να ευχαριστήσεις ίσως να προσπαθήσεις να ευχαριστηθείς ανεξάρτητη από συμβάσεις και trends της industrial εποχής του fashion) κώλου που ζεις.
Βρε χρυσό μου, κανείς άντρας δεν θα σε γουστάρει και δεν θα περάσει καλά μαζί σου αν δεν γουστάρεις εσύ η ίδια πρώτα τον εαυτό σου και κρεμάς όλη σου την ψυχολογία σου από το αν υπάρχει πρόσωπο να παιχνιδίσεις ή να γαμήσεις απόψε. 
ΤΣΙΛΛ...


Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Δραμαμήνες #1


Είναι Οκτώβρης και είναι δράμα μήνας.
Επίσης είναι Σάββατο και αναγκάστηκα να εγκαταλείψω τη ζεστή φωλιά μου και να συρθώ έξω στο φως της νύχτας. Γιατί; Εξαιτίας της κοινωνικής νόρμας είμαι-είκοσι-και-κάτι-πρέπει-να-βγω-έξω-βράδυ-να-περάσω-καλά-γιατί-αλλιώς-έχω-κάποιο-πρόβλημα. Ω ναι, συμβιβάστηκα... και όχι δεν είμαι περήφανη γι' αυτό αλλά εντάξει όλοι το έχουμε κάνει λίγο πολύ.
Έχω λοιπόν φυλακιστεί σε μια ανάλογη φάση.
Μπαρ χωμένο κάπου στο κέντρο. Χίπστερ. Παρέα που δεν ταιριάζουμε πια. Δυνατή μουσική και δεν ακούω τίποτα. Μόνο τους βλέπουν να ανοιγοκλείνουν το στόμα και γνέφω χαμογελαστά- δήθεν καταλαβαίνω τι μου λένε, πίνω μικρές γουλιές απ' το ποτό μου. Βαριέμαι. Θέλω να φύγω. Κάνω ζουμ τα πρόσωπά τους για πλάκα, στη μία τρέχει ιδρώτας και παρασύρει το τσιμέντο ομορφιάς, τα μάτια του άλλου γυαλίζουν σαν λύκου κοιτώντας τα βυζιά της διπλανής που ξεχειλίζουν απ' το στενό μπλουζάκι. Τα κοιτάω κι εγώ. Μου 'ρχεται να βάλω τα γέλια. Κοιτάω αλλού. Κοιτάω το κινητό. Το ξανακοιτάω, το ξανακοιτάω άλλες 15 φορές. Τότε με κατακλύζει ο εσωτερικός μονόλογος. Δεν περνάω καλά. Ρε φίλε, σκέφτομαι ότι προτιμώ να βγω μόνη μου παρά με παρέες βαρετές αλλά τις ανέχομαι γιατί είμαι αρκετά κομπλεξική για να βγω μόνη μου και για να πω την αλήθεια δεν έχω γνωρίσει και κανένα ενδιαφέρον άτομο τον τελευταίο καιρό...δηλαδή εδώ και 2 χρόνια...
ΑΧΧΧ ! Εντάξει. Η ώρα της αλήθειας.
"Μωρέ πρέπει να φύγω ", λέω.
Κανείς δε με ακούει. Παίρνω την τσάντα, σηκώνομαι. Γυρίζουν δυο φίλες γιατί αντιλαμβάνονται κίνηση σαν αρπακτικά. "Από τώρα ; Γιατί ; ", με ρωτάνε και κάνουν ένα μορφασμό δήθεν απογοήτευσης.
Οκ, τώρα θα τους πω.
" Βασικά με έπιασε διάρροια ", φωνάζω. Γυρίζουν όλοι.
Τρέχω έξω. Βάζω τα γέλια μόνη μου.
Σφίγγω τη ζακέτα πάνω μου και παίρνω το δρόμο του γυρισμού πιο ανάλαφρη από ποτέ...

  K.K.