Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

FUCK YOU- Μια αποσυντονισμένη συλλογιστική πορεία




Underlying cause..
Ή αλλιώς το αληθινό γιατί, που στην προκειμένη περίπτωση θα το ονομάσουμε το αληθινό γατί, για να είναι πιο εύκολη η χρήση μεταφορών και παρομοιώσεων !
Το αληθινό γατί κρύβεται στην χώρα των θαυμάτων, χαμογελάει, γρατζουνάει, παίζει, νιαουρίζει κι εξαφανίζεται όποτε γουστάρει. Αλήθεια, τι δύσκολο να το αναγνωρίσεις, πολλές φορές μπερδεύεται με τα συναισθήματα και τα κάνει μαλλιά κουβάρια, άλλες φορές μπερδεύεται με πράξεις δικές μας ή άλλων και προσβάλλει, φωνάζει, θυμώνει, τσιτώνει, νευριάζει, απογοητεύεται, λυπάται, στεναχωριέται, κακιώνει, ζηλεύει, μοχθεί, καυγαδίζει,αντιπαθεί, μισεί, μαλώνει...

Και λοιπόν ; 

Και λοιπόν, δεν ξέρεις γιατί είσαι θυμωμένος, δεν αναγνωρίζεις τον πραγματικό λόγο που μαλώσατε ή μπορεί να σου φαίνεται αστείος έως και ασήμαντος. Δεν μπορείς να αναγνωρίσεις το αληθινό γατί των άσχημων συναισθημάτων που δίνεις και παίρνεις. όχι γιατί δεν διαθέτεις την απαιτούμενη σοφία κι εμπειρία χρόνων και ωριμότητας, αλλά γιατί δεν θέλεις να το δεις. 
Οι φωνές και οι γκρίνιες, οι πόρτες που κλείνουν απότομα, τα εριστικά υπονοούμενα, οι ζηλότυπες συμπεριφορές, τα κλάματα, οι αναστεναγμοί, η κακή διάθεση και το στριφωμένο στομάχι έχουν το γατί τους.

Για παράδειγμα εγώ μάλωσα μαζί σου γιατί δεν ήρθες να με δεις στην παράσταση, ενώ γνωρίζεις πόσο σημαντική είναι για μένα λόγω του μεγάλου κόπου, γκρίνιας, ιδρώτα και βασάνων που πέρασα εξαιτίας της και τα πέρασα όλα αυτά μαζί σου. 

Παρίστανες τον αδιάφορο, όμως εγώ φανερά ενοχλημένη στα έχωσα πολύ χοντρά, μπερδεύοντας τα λόγια μου και απευθύνοντας όχι και τόσο ευγενικούς χαρακτηρισμούς.
Εσύ συνέχισες να είσαι ψυχρός, καταδεκτικός μεν ότι ναι, μπορεί και να είχες άδικο, αλλά τι συμπεριφορά είναι αυτή, σαν υστερική κάνεις..................................................................................... Τι φταις, μου λες, αφού δεν σε προειδοποίησα καταλλήλως, δεν σου έδωσα τις απαραίτητες διευκρινίσεις, δεν σου έκανα σήμα με τα χέρια κρατώντας κόκκινα φανάρια, σε έναν αεροδιάδρομο, λίγο πριν προσγειωθείς, δεν έπεσα στα γόνατα να κλαίω και να διασκορπίζω, να διαφημίζω το γεγονός σαν ατένσιον χορ του ίντερνετ !
Δεν κάθισα να σου πω - Πρόσεχε ε, κοίτα μην δεν έρθεις γιατί θα στεναχωρηθώ πολύ !
Όχι φίλε μου, αυτά δεν λέγονται, υπονοούνται, δεν γνωριστήκαμε χτες.

Τώρα λοιπόν, το αληθινό γατί από τη μεριά του ηθοποιού, που στεναχωρήθηκε δεν είναι το ότι δεν ήρθε ο φίλος του στην παράσταση, ότι του έλειψε η παρουσία του, κοίταξε την άδεια θέση στο βάθος και τον πιάσανε τα αναφιλητά και αναφώνησε όλο λυγμούς  " θα τον σκοτώσω τον πούστη " που δεν ήρθε ! Όχι, όχι, το αληθινό γατί της στεναχώριας του ηθοποιού είναι ότι απογοητεύτηκε, γιατί ακυρώθηκαν οι προσδοκίες  που είχε για τον φίλο του, και τα νεύρα και οι φωνές του ηθοποιού υπονομεύουν ένα εκδικητικό γατί, που άλλο σκοπό δεν είχαν από το να μεταδώσουν σε αυτόν τον φίλο την αίσθηση της απογοήτευσης κι όσο δυνατότερες οι φωνές και οι χαρακτηρισμοί τόσο πιο έντονο το αίσθημα της απογοήτευσης, που θέλει να καλύψει και να το μετατρέψει σε εκδίκηση και ενοχές. 
Εν ολίγοις όσο πιο έντονη μια εξωτερικευμένη πράξη τόσο έντονη αναλόγως είναι και η εσωτερική κατάσταση. Εξωτερικευμένη πράξη θεωρείται και η αδιαφορία, για τους πιο ψυχρούς.

Είναι αλήθεια ότι οι φωνές και οι συμπεριφορές, που ξεπερνούν το αποδεκτό ανάλογα με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου, δεν λύνουν το πρόβλημα, αντίθετα το επιδεινώνουν, γιατί όπως είπαμε το γατί τα μπερδεύει όλα  και αντιδρούμε ως επί το πλείστον αυθόρμητα.
Άσε που χάνεις και το δίκιο σου δηλαδή, και στην τελική, ενώ ο άλλος φέρθηκε άσχημα, εσύ φαίνεσαι ο δεινόσαυρος της υπόθεσης που βρυχάται και βγάζει καπνούς.
Όμως κατάλαβε ότι ο καημένος ο δεινόσαυρος μπορεί να είναι αυτός που νιώθει πιο άσχημα από εσένα δεν δαγκώνει, ακόμα.. 

Κοίτα λίγο πίσω από την εικόνα, ξέρω ότι οι φωνές, οι ειρωνείες και οι χαρακτηρισμοί σε δυσκολεύουν, σε ενοχλούν, σου χαλάνε τη διάθεση, αν πιστεύεις ότι είχες άδικο ζήτησε συγγνώμη και το τέρας θα μεταμορφωθεί σε χαριτωμένο χνουδωτό αρκουδάκι.
Το να παραδεχθείς το λάθος σου με ταπεινοφροσύνη δεν σε μειώνει, δεν σε κάνει να φαίνεσαι ηλίθιος, αντίθετα σε μεγαλώνει στα μάτια μου, σε αγαπάω περισσότερο.

Μόνο μην μου το παίξεις ιστορία ε, και αρχίσεις τις μαλακίες του τύπου -έχεις σε κάποια πράγματα δίκιο αλλά ..! Άσε το αλλά, αφού ο οργανισμός μας όταν κάνει μαλακία την αναγνωρίζει αμέσως, τι πας να μου δικαιολογηθείς. Και όχι δεν θα σου απαντήσω στο τηλέφωνο μέσα στη φούρια μου γιατί βράζω και θα σε κάψω και μετά θα λες ότι φταίω εγώ.

Ώριμος είναι κι αυτός που θα παραδεχτεί το λάθος του ντόμπρα χωρίς σούξου μούξου μανταλάκια, ώριμος είναι κι αυτός που δεν θα φωνάξει, ώριμος είναι αυτός που θα κοιτάξει πίσω από την αρνητική συμπεριφορά του άλλου να δει τι κρύβεται, ώριμος είναι αυτός που δεν θα φοβηθεί να κάνει το πρώτο βήμα, ώριμος είναι αυτός που δεν θα κωλώσει να κάνει το δεύτερο, ώριμος είναι αυτός που αγαπάει και σκέφτεται ότι αυτόν τον δεινόσαυρο τον αγαπάω.

Τώρα άμα επιμένει ο μαλάκας να μου τη βιδώνει, δεν μπορώ κι εγώ θερμόαιμη, λες ένα α γαμήσου και τελειώνει εκεί για την ώρα, άμα πάρει παραπάνω από το προβλεπόμενο όριο αντοχής των συναισθημάτων και της σκέψης σου, τότε δεν σου κάνει !
Δεν είναι κακό, ούτε εκδικητικό να χαλαρώνουμε τους δεσμούς μας με άτομα που θεωρούσαμε δεδομένα σε κάποιον τομέα της ζωής μας. 
Αν οι διαμάχες ανώριμου τύπου συνεχίζουν με τα αληθινά γατιά να μην αναζητούνται ποτέ και να καταλήγουν στην χώρα των ορφανών, τότε δεν είναι επίσης κακό να αφήνουμε ανθρώπους, πάντα με καλή διάθεση, κρατώντας μόνο τα καλά.

Αλλά επειδή δεν είσαι ντόμπρος από την αρχή άρπα έναν ντόμπυ με πολλή πολλή αγάπη*



Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Μαρίτσικα

Το καλοκαίρι πήγα στη Νότιο Ιταλία,  να μάθω ιταλικά μέσω ενός πανεπιστημιακού προγράμματος.
Πολλές αναποδιές και αμήχανες καταστάσεις δοκίμασαν το πνεύμα και την ψυχή μου σε αυτό το ιταλικό χωριουδάκι που έμεινα. Ναι χωριό, αυθεντικά πράματα, λαϊκά.
Μην τα πολυλογώ, δεν θέλω και να τα θυμάμαι, ένα περιστατικό θέλω μονάχα να μοιραστώ.
Σε αυτό το κοινόβιο της κακιάς της ώρας που διέμενα, που δεν είχε καν προσωπικό κι έπρεπε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας, σε φάση καθάρισμα μεικτών μπάνιων και τουαλετών και τα απορρυπαντικά με δικά μας έξοδα, να τώρα οι μνήμες με κατακλύζουν...
Εκεί, λοιπόν, είχε αναλάβει να διατελέσει μαγείρισσα μια εξεζητημένη φυσιογνωμία της ιταλικής επαρχίας. Η Μαρίτσικα !
Τη συμπαθούσα τη Μαρίτσικα, παρά την εξαιρετικά ενοχλητική της καλοσύνη, παραξενιά  και λατρευτική της πρακτική-γονυκλισίες σε κάθε Κύριε ελέησον που άκουγε.
 ( το κοινόβιο ήταν μοναστήρι, χα καλό ε ; )
Μέναμε μαζί με Ρώσους, Σύριους, Βούλγαρους, Ιταλούς, Ρουμάνους. Δεν ξέρω για ιταλικά αλλά την παντομίμα μια χαρά την έμαθα για να συνεννοούμαστε γιατί τα αγγλικά είναι μπανάλ και δεν τα πολυγουστάρουν, όπως πικρώς αντελήφθην.
Η Μαρίτσικα δεν είναι καμιά καλόγρια, αλλά μια γυναικούλα, νταρντάνα γυναικούλα, παχιά και ιδρωμένη συνέχεια, με ένα σωρό προβλήματα υγείας και ένα χαρακτηριστικο τσεμπέρι ασφυκτικά δεμένο στο κεφάλι της. Η κούρασή της δεν περιγραφόταν, μαγείρευε, έπλενε, ξαναμαγείρευε για σαράντα δράκους και φυσικά αφού δεν υπήρχε προσωπικό να την βοηθήσει όποιος φιλότιμος ήταν πάντα καλοδεχούμενος να κάνει λάτζα στην κουζίνα.
Ε, δε θέλω να το παινευτώ αλλά έχω ένα φιλότιμα να, με το συμπάθειο. Κατέβαινα συνέχεια στην κουζίνα, που λες,  να βοηθάω, γιατί δεν είχα τι να κάνω σε αυτό το πανέμορφο βλαχοχωριό και τα ψυχολογικά των πανελληνίων καθιστούσαν την πολύωρη μελέτη ιταλικών αδύνατη.
Η Μαρίτσικα ήταν πολύ ενθουσιασμένη που ήμουν Ελληνίδα. Γνώριζε τον Ζορμπά, ένα σωρό προσευχές στα ελληνικά ( το μοναστήρι ήταν ορθόδοξο σαφώς ), το καράβι καραβάκι και κάτι σκόρπια σπαστά ελληνικά, κατάλοιπα των αρχαίων ημών προγόνων αποίκων της Καλαβρίας και νότιων περιοχών της Ιταλίας. Χαιρόμουν κι εγώ μέσα στη μιζέρια μου να την μαθαίνω να λέει ευχαριστώ, παρακαλώ, πιάτο, σουβλάκι, όπα. Η αγαπημένη της λέξη δε ήταν το κουταλάκι.
Καθόμασταν μια μέρα στην κουζίνα, την βοηθούσα να ξεχωρίσει τα σάπια κρεμμύδια από τα καλά.
Ε, μου χε πιάσει την πάρλα εκεί αλά ιταλικά/αγγλικά/παντομίμα, ήθελε να ακούσει ένα ελληνικό τραγούδι τέλος πάντων. Σκαλώνω εγώ, τι να της πω τώρα, σκέφτομαι, κάτι κλασσικό, που να φανερώνει το ελληνικό ήθος, το πνεύμα, τη διάνοια του πολιτισμού μου.
Με κοιτούσε η Μαρίτσικα με γουρλωμένα μάτια, όσο εγώ σκεφτόμουν τι να της πω ενώ παράλληλα ξεδιάλεγα τα σάπια από τα καλά κρομμύδια.
Το βρήκα, της λέω, θα σου τραγουδήσω το της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ !
 Και ξεκινάω εγώ να δίνω πόνο, με πιάνει και ο νόστος της μαμάς Ελλάδας κι
εκεί που κορυφώνει το ρεφρέν και είμαι και στον μουσικό τόνο άψογη, πάει να μου φύγει κι ένα δάκρυ από την συγκίνηση, λέγοντας από μέσα μου, καλά μαλάκα μου τι  αξιομνημόνευτη διάδοση πολιτισμικής φλόγας κάνω η θεά, πετάει η Μαρίτσικα δυνατά,
- Πούτσα !
Παγώνω, λέω τι ;
- Πούτσα, πούτσα, μου λέει !
 Ω θεοί, τι προσβολή ! τι κεραυνός να πέσει  τώρα να την κάψει !
Γιατί, Μαρίτσικα μου, δεν σου αρέσει το τραγούδι ; ρωτάω διστακτικά.
Τα κρεμμύδια, μου λέει, βρωμάνε ! Πούτσα, άσχημη μυρωδιά !
Κρατήθηκα..
Μπαίνει ένας Βούλγαρος στην κουζίνα, ρωτάει τι θα φάμε σήμερα, η Μαρίτσικα απαντάει βιαστικά, κρεμμυδόσουπα, δείχνοντας τα κρεμμύδια.
Αυτός φαίνεται δεν κατάλαβε καλά, και ξαναρώτησε άλλες δυο τρεις φορές.
- Πούτσα θα φάμε σήμερα, άνθρωπέ μου ! του φωνάζω δυνατά στα ελληνικά.
Ε, δεν κρατιόμουν άλλο.
 Μετά ανέβηκα γρήγορα στο δωμάτιο και έσκασα στα γέλια με την ησυχία μου.





The Hallows

Where lay the mystic mountains
There's a monastery wrapped in faint blue smoke and cold mist
Few people live there now since years thousands
Hiding a secret so well, but here's the twist...

Every even year's October they get prepared..
Because something approaches the mountains and everyone is scared.
When the late sunlight paints the clouds and the last leaf falls
They rush in their houses and lock the doors.

This is the time when the secret is being revealed
Through the chants by the fire and the whispers from the trees
It's a mystical prayer, invoking the spirits of hallows and saints
Who martyred the darkness in pain and through terrible ways.

The darkness approaches those who deny it, willing to fight.
They are  demons who appear at night and in broad light,
Crossing the barrier between dimensions they break into the world
Leaving behind only suffer and cold.

They might turn into humans, dreams or thοughts
Reaching all places in different forms.
Ages ago they had again transformed
Into  kings and queens spreading death to all.

Some people recognized them and bravely resisted
In their minds and hearts a different light existed.
It had no name but It was there,
Encouraging and comforting  from the despair.

The demons got mad, unleashed screams and fire
Killing those people;  who were the martyrs,
The knights of Light, the keepers of Truth,
Denied their life, all pleasures and youth.

This some might get it or some might not
Back then people's minds were clean and pure.
So light up a candle and whisper a spell
They will secretly be here again...

Of course you can try to scare your friends
Dress up and follow the Ηaloween trends
The demons won't come as werewolves and vampires
But only as humans burning from desires...









Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Fake φiλτρα, δήθεν, τέχνη και ρετρό

Κατ' αρχήν ας συμφιλιωθούμε όλοι με την ιδέα ότι θέλουμε να δείχνουμε όμορφοι, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.
Αυτή η ιδέα για την εξωτερική εμφάνιση μπορεί να πηγάζει από διάφορους παράγοντες, προσωπικούς και κοινωνικούς.
Συνήθως είναι οι κοινωνικοί παράγοντες και τα προβαλλόμενα πρότυπα, βιομηχανοποιημένης θα έλεγα, ομορφιάς που ασκούν τέτοια πίεση στην ψυχολογία και ναι έχουν επιπτώσεις.
 Ξέρεις πού ; στην ψυχολογία σου, γαμώτο.
Αλλά έτσι είμαστε, αγχώδεις και εγωιστές και πάν' απ' όλα με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας και δε μας ενδιαφέρει πλέον η ψυχή, δεν θα ασχοληθείς τώρα με έναν όρο που παραπέμπει σε τρελό.
Όμως τη γυμναστική σου, τη δίαιτά σου, τις μπογιές σου στο πρόσωπο, μαλλιά, νύχια, ρούχα θα τα προσέξεις και θ' ασχοληθείς επιμελώς μαζί τους.
Ξέρεις γιατί ;
Γιατί αυτά είναι που φαίνονται.

Και μετά ήρθαν αυτά τα πανέξυπνα μέσα κοινωνικής δικτύωσης...γιατί σαν καλή μπίζνα ξέρουν ακριβώς τι χρειάζεσαι.
Χρειάζεσαι λάικζ και ακόλουθους, για να ικανοποιήσεις την αυταρέσκειά σου.
Και επειδή η προσωπικότητά σου είναι έτσι ώστε να επιζητείς επιβεβαίωση απ' τους άλλους και ο εαυτός σου δεν σου φτάνει, θα ποστάρεις όλη αυτή την προσεκτικά φτιαγμένη εξωτερική εμφάνιση σε facebook, instagram, tweeter και σε ό,τι άλλο έχεις πρόσβαση.

Μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις,
Ξέρεις, λοιπόν,  πόσα καλά θα έχουν να πουν ή να σκεφτούν οι άλλοι για σένα, βλέποντας τον λογαριασμό σου στο instagram...ευτυχώς να λες, φαντάσου τώρα να βλέπανε τον αληθινό καθημερινό σου εαυτό. Αυτόν με τους μόνιμους μαύρους κύκλους, τον κουρασμένο, τον αγχωμένο, τον στεναχωρημένο, το θυμωμένο αλλά και το νυσταγμένο, που βαριέται, που ξεφυσάει πάνω από βιβλία, βρίζει τη σχολή του από μέσα του κι έχει να κάνει μπάνιο 3 μέρες.
Μαλάκα ντάξει, δεν παίζει να' χες φίλους.
Ευτυχώς στο intsagram θα φιλτράρεις, θα κόψεις, θα κεντράρεις και θα ρετουσάρεις όσο πάει κι ακόμα παραπέρα κάθε φωτογραφία, να είναι αψεγάδιαστη ή επιμελώς ατημέλητη, όπως λένε και οι αλτέρνατιβζ.
Πάντως αυτό το φίλτρο που κάνει τη φωτογραφία να φαίνεται παλιά, δεκαετία του '50 ξέρω γω, με ξεπερνάει. Ότι τι ; Το παλιό φαίνεται καλό ; π.χ. σέλφιστηντουαλέτα ή άνοιξα τυχαία ένα βιβλίο, κότσαρα και την κούπα του καφέ και βουαλά. ΡΕΤΡΟ.
 Όλα ρετρό, είναι και στη μόδα.
Μόνο που ο όρος που ταιριάζει εδώ είναι κιτς.

Έχεις συμπιέσει, λόγω της προαναφερθείσας πίεσης, στο μυαλό σου ένα ομοίωμα για το τι θα έπρεπε ή θα μπορούσες να είσαι ή να φαίνεσαι. Και το ομοίωμα αυτό είναι το τέλειο ιδανικό εγώ σου.
Δε θα κρίνω τη φιλοδοξία σου να πραγματοποιήσεις αυτό το ιδανικό και να ικανοποιηθείς από τον εαυτό σου για τον εαυτό σου.
Θα κράξω τη μεγαλομανία σου να δείξεις παραέξω αυτό το ομοίωμα, που δεν έχει ακόμα πραγματική υπόσταση, αλλά με λίγο κόψιμο και ράψιμο και λήψη από την κατάλληλη γωνία μπορεί να δώσει την εντύπωση ότι είναι αληθινό.

Αν είσαι μάγκας την επόμενη φορά που θα ανεβάσεις φωτογραφία δε θα την περάσεις φίλτρα.
Είσαι όμορφος όπως είσαι.
Όλοι λάμπουμε απ' το φλας αν είμαστε ιδρωμένοι και όλες όταν γελάμε μπορεί να " φτιάξουμε προγούλι ". Δεν είσαι εξωγήινος.
Όταν φτιάχνεις μια ψευτιά και ζεις μέσα απ' αυτή μην περιμένεις να βρεις αληθινούς ανθρώπους να σε πάρουν στα σοβαρά και να είναι αληθινοί μαζί σου. Θα βρεις κι άλλους δήθεν και θα ρημάξετε μαζί παρέα. Γιατί το μη αληθινό, οι επιφανειακές σχέσεις φθείρουν και το ξέρεις. Σε κάνουν σκατά ή σε γεμίζουν κενά και συνεχίζεις να τα καλύπτεις με άφθονα καλλυντικά και ρούχα και άλλες επιφανειακές σχέσεις, περιμένοντας να βρεις την τύχη σου.

Η φάση του να φωτογραφίζεις το φαγητό σου ή το έξυπνο στήσιμο του πρωινού μπωλ με τα μούρα, τις φράουλες, τα βατόμουρα, τις μπανάνες τις νιφάδες βρώμης και ό,τι άλλο σκατά  έχεις μπροστά σου πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Το φαγητό που έχεις μπροστά σου είναι για να το φας, όχι για να το βγάλεις φωτογραφία, όπως και τα παπούτσια σου.
 Ναι έχεις ωραία παπούτσια και αυτές οι μαργαρίτες που " τυχαία " βρέθηκαν στο δρόμο σου  δημιουργούν τέλεια χρωματική αντίθεση με τις κάλτσες σου και τη σκιά που δημιουργεί το δειλινό φως ή το φίλτρο.
Αυτό είναι τέχνη μαλάκα μου, όχι αστεία, θα έλεγε ένας σοβαρός κριτικός τέχνης και κυνηγός ταλέντων που θα έβλεπε τη φωτογραφία σου.

Αν απεχθάνεσαι την κριτική, σε ενοχλεί και σε ρίχνει ψυχολογικά, αν επιθυμείς να είσαι αψεγάδιαστος και τέλειος συνέχεια, ενώ κι εσύ ο ίδιος επιδίδεσαι σε συνεχή κριτική των άλλων, τότε δεν απέχεις και πολύ απ' τον ναρκισσισμό και αυτό είναι που θα δείξεις προς τα έξω.

Μάθε να είσαι αληθινός για να φαίνεσαι αληθινός, το αληθινό είναι πιο σέξυ.
Μην πνιγείς στο είδωλό σου.











Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Το πόνυ και το λάμα 2 - From Middle ages to belle epoque

 Η χαρούμενη κοιλάδα, οι καταρράκτες από καροτοχυμό, οι λιμνούλες από βυσσινάδα και τα βοτσαλάκια από καραμέλες...λιβάδια από τρυφερά καρότα και καροτόδεντρα...

Αυτό το όνειρο δεν πραγματοποιήθηκε.

Το πόνυ και τό λάμα για περίεργους και ανεξήγητους λόγους, που περιελάμβαναν κόμπλεξ, μετεφηβικές συγκρούσεις και γκόμενους, σταμάτησαν να μιλάνε μεταξύ τους, για την ακρίβεια μάλωσαν απ' το τηλέφωνο και αποφάσισαν πως καλύτερα έτσι, άλλωστε είχαν μια καινούρια ζωή να ξεκινήσουν.

3 χρόνια πέρασαν κι ακόμα να βγάλουν τις σχολές τους.
3 χρόνια ξερό σανό, ελπίδες και απογοητεύσεις...

Το λάμα βρήκε ένα ρακούν, να καλύψει το κενό της καρδιάς του και το πόνυ φρόντισε με τέχνασμα να παγιδέψει ένα άσπρο άλογο και να το κάνει δικό του.
Το λάμα χώρισε και ανακάλυψε πως υπάρχουν παντού καροτιές που κάνουν καρότα, είχε και καύλες, οπότε αφέθηκε να παρασυρθεί από πορτοκαλί ηδονές και νόστιμα κενά.
Το πόνυ γραπώθηκε απ' τ' αρχίδια του άσπρου του αλόγου και θυσίασε τον εαυτό του γι' αυτά πού ένιωθε για πρώτη φορά.

Αυτοί ήταν οι σκοτεινοί χρόνοι, Μεσαίωνας, μπαρόκι, γοτθικές κατασκευές και ιντάστριαλ αισθήματα.

Ένα βράδυ, ενώ το πόνυ περίμενε ευλαβικά το άλογό του έξω στο κρύο, ενώ θα μπορούσε πολύ απλά να περιμένει σπίτι του, αλλά απ' το σπίτι του δεν είχε άμεση πρόσβαση στ' αρχίδια του, για να μπορεί να κρέμεται, ένιωσε πως όλα ήταν λάθος. Τρόμαξε, μόλις αντιλήφθηκε, μέσα σε αυτά τα 5,67 δευτερόλεπτα, ότι δεν είχε όνειρα, ότι είχε ξεχάσει τη χαρούμενη κοιλάδα, ότι δεν είχε κανέναν πραγματικό φίλο και ότι με τόσο κρέμασμα στο τέλος θα ευνούχιζε το πολυαγαπημένο του άτι.
Τότε ήταν που η ζεστή ανάμνηση του λάμα γέμισε την κοιλιά του και γουργούρισε γλυκά.
Έβγαλε το κινητό του και έψαξε τις επαφές. Ήταν ακόμα εκεί. Έκανε κρύο. Κοιτούσε τον αριθμό και ξανακοιτούσε και ξεφυσούσε, αγχώθηκε, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, το έπιασε η κοιλιά του, ήθελε να παέι τουαλέτα, το τρόμαξε η κόρνα ενός γαϊδάρου που πέρασε με κόκκινο.
Πανικός.
Κοίταξε το κινητό, καταλάθος είχε πατήσει τον αριθμό και αφού ήθελε touch screen καλά να πάθει.
Έντρομο το έβαλε στο αυτί του, χτυπούσε, μπιπ μπιιιιπ μπιπ μπιιιιπ...
" Ναι ? ", απάντησε μια ευδιάθετη φωνή.
- Το λάμα ? , ρώτησε δειλά και μια οκτάβα πάνω το πόνυ.
" Ναι εγώ είμαι, ποιός είναι ? "
- Το πόνυ είμαi !
" Ποιό πόνυ ? "
...

Και από αυτό το άτσαλο, αμήχανο και τρομακτικό τηλεφώνημα τα δύο ζώα, γιατί με τόσες μαλακίες που είχαν κάνει δεν ήταν πια ζωάκια, ήρθαν πάλι κοντά, πολύ δειλά στην αρχή και μέσα σε 1 μήνα σαν να ξαναβρήκαν κάτι χαμένο, κάτι που τους έλειπε καιρό τώρα.
Σε κάποια φάση άρχισαν επιτέλους να ξανακακαρίζουν σαν γειτόνισσες κότες και από 'κει προχώρησαν στο ανώτατο λέβελ οικειότητας να γκρινιάζουν, να θάβουν τα άλλα ζωάκια, να τρώνε μαζί και να βρίζονται μεταξύ τους με άνεση.
Αυτή η επαφή σιγά σιγά ξαναγέννησε τα όνειρά τους, κανένα δεν είχε ξεχάσει τη χαρούμενη κοιλάδα και ανακάλυψαν με τα χρόνια ότι δεν επρόκειτο να βρουν ποτέ κάτι τέτοιο γιατί προτίμησαν να φτιάξουν τη δική τους κοιλάδα, μια κοιλάδα χαρούμενη γεμάτη όνειρα μικρά και μεγάλα, που θα τα πραγματοποιούσαν οπλή- οπλή, ποδαράκι- ποδαράκι αρκεί να έχουν το ένα το άλλο, να γκρινιάζουν, να αλληλοβοηθιούνται και να χαίρονται μαζί.

Βλέπεις, ο Μεσαίωνας για τον " κόσμο των ζώων " δεν σταμάτησε ποτέ, όμως υπήρξαν και αυτοί που αποφάσισαν να γίνουν αληθινοί και να ζωγραφίσουν τη δική τους belle epoque.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

ΠΡ.Ο.ΚΑ

Λένε ότι ο προσωπικός χώρος ενός ανθρώπου αντικατοπτρίζει και τον εσωτερικό του κόσμο.
Εμένα ο προσωπικός μου χώρος είναι ερασιτεχνικά σχεδιασμένος για να πετάω όπου βρω τις σημειώσεις και τα χαρτιά μετά από κάθε εξεταστική ενώ παράλληλα ο βρώμικος καναπεδάκος ικέα μένει άδειος για να μπορεί να ξαπλάρει το πριγκιπικό σκυλί μου, μαζί με όλες τις καθαρές κάλτσες, για να το κρατάνε ζεστό. Υπάρχουν κούπες όλων των ειδών και φλυτζάνια σε προσεκτικά επιλεγμένες γωνίες ώστε να περνούν απαρατήρητα. Άδειοι τοίχοι, λαχανί ταβάνι, κόκκινες σιθρού κουρτίνες και βιβλία της σχολής στα δεξιά, βιβλία που διάβασα στα νιάτα μου στα αριστερά ( Χάρι Πόττερ και πάει λέγοντας ) και στα ψηλά ράφια βιβλία που ξέρω τι λένε και βαριέμαι να τα διαβάσω. Α και εγκυκλοπαίδειες, πολλές εγκυκλοπαίδειες, από τότε που δεν ξέραμε το ίντερνετ και η μάνα μου τις μάζευε ευλαβικά και μανιωδώς από τις εφημερίδες.
Έχω και δύο γραφεία, ένα για τα βιβλία της προηγούμενης εξεταστικής και ένα για το λάπτοπ και ό,τι έχω χρησιμοποιήσει τον τελευταίο μήνα, ένα μπωλ ξηροκάρπια, τη λάιφο για να χαζεύω τους γυμνούς που ποζάρουν τελευταία σελίδα, μια εικόνα της αγίας Βαρβάρας που μου την άφησε σκόπιμα και στα κρυφά η μανούλα, κάτι χειρόγραφα που περιμένουν με αγωνία να γίνουν αρχεία word, στυλό, φυσαρμόνικα.
Προφανώς δεν θα κάτσω να μεταφράσω τι σημαίνει το κάθε τι. Θα ήθελα όμως να είμαι πιο οργανωμένη. Θα ήθελα να έχω κάποιον  να μου οργανώνει το γραφείο. Δεν είμαι απ'αυτούς που ενοχλούνται άμα τους πειράξεις τα πράγματα. Θα ήθελα κάποιον να με οργανώνει, χωρίς να με ενοχλεί με την αρνητική κριτική του και να μου λέει πόσο καλή είμαι σε ό,τι κάνω, πόσο όμορφη είμαι και τι ταλέντο που έχω στο να φτιάχνω ποπ κόρν και μακαρόνια άλα-ότι-βρω-στο-ψυγείο.
Έτσι θα έχω χρόνο να ασχοληθώ με τα σατανικά μελλοντικά μου σχέδια ( μεθαύριο φάση ), όπως το να οργανώσω το διάβασμά μου, να οργανώσω τη διατροφή μου, να οργανώσω τη σεξουαλική μου ζωή, το πρόγραμμά μου, την τουαλέτα μου, τις διακοπές του καλοκαιριού, και την γκαρνταρόμπα των ονείρων μου, και τις διακοπές του επόμενου και μεθεπόμενου καλοκαιριού και όπως θα χάνομαι στις ροζ σκέψεις μου και θα πνίγομαι στις ρεαλιστικές κατ' εμέ προσδοκίες μου ( γιατί δεν υπάρχει δε θέλω αλλά δεν μπορώ, γιατί μια γυναίκα όλα τα μπορεί κτλπ. ) ο οργανωτής να τα έχει όλα στην εντέλεια.

ΠΡόγραμμα,Οργάνωση, ΚΑθαριότητα... το σύνδρομο της επιτυχίας.

Οργανωτής δεν υπάρχει άλλος εκτός από σένα, όμως τι σκληρή λέξη, αλήθεια,
 σαν " θεσμός " ακούγεται.
Και οι λέξεις προσδοκίες, τι σουρεάλ καλλιτεχνικός όρος, έχω μεγάλη προσδοκία, την έχω μεγάλη. Και η καθαριότητα και αυτή βάρβαρη είναι, τώρα βγάζει νόημα η εικόνα της αγίας Βαρβάρας στο γραφείο μου.
Και το πρόγραμμα, μου θυμίζει όλες αυτές τις ατελείωτες συζητήσεις στο σαλόνι της ιεράς εξέτασης μαμάς - μπαμπά πριν τις πανελλήνιες και μετά, όποτε έρχονται Αθήνα και βλέπουν το " αχούρι " μου.

Και όμως αυτή η πολυσυζητημένη αγία τριάδα της πρ.ο.κας έχει τα αποτελέσματά της, αδιαμφισβήτητα σου λέω, και οι προσδοκίες, πρόσεχε, σε πνίγουν ύπουλα όταν φοβάσαι να ταλαιπωρηθείς και να κουραστείς. Γιατί αυτή είναι η οργάνωση, να ξεπεράσεις τον εαυτούλη σου και την καθημερινότητα που σε κρύβει και σε βολεύει. Να ελέγξεις με το μυαλό και τη λογική.
Τώρα όλα τ'άλλα είναι μπλαμπλά φλουφλού και πέη φτερωτά ( έπεα πτερόεντα ).

Τα φιλιά μου.

Όχι ρε φίλε, δε καταλήγω κάπου, απλά σου λέω να μη φοβάσαι να ταλαιπωρηθείς για να ελέγξεις τον εαυτό σου, αλλιώς δεν έχει νόημα να κρύβεις κάτω απ'το κρεβάτι της ανάγκης σου για οργάνωση τις ανησυχίες και τις γαμωπροσδοκίες σου, π.χ. ότι θα τελειώσεις τη σχολή πριν τη Σταυρούλα.

                                                              Tanya Schultz, pip&pop

( εμένα έτσι μου φαίνεται ο προσωπικός μου χώρος, ANDILIKEITALOT ! )